Haftanın beklenen maçı, içkiler çerezler hazırlanmış maç saati bekleniyor evlerde. Maçın başlamasıyla beraber oldukça zevkli bir mücadeleye tanık oluyoruz. Hakkında bol bol yazmak istediğim bir oyuncu, Alanzinho çıkıyor sahneye ve artık takıma uyum sağlamaya başladığının sinyalini veriyor. Hakikaten şahane bir maç çıkardı kendisi, umarım daha da iyi alışıp büyük işler yapar Trabzon’da. Daha sonra yine Alanzinho’ya yapılan faulün es geçildiği pozisyonun devamında Arda’nın harika pasını Baros ağlara gönderiyor ve durum 1-1. İlk yarının sonunda oldukça heyecanlı ve zevkli bir karşılaşma izlediğimizi düşünerek ikinci yarıyı beklemekteyiz.

İkinci yarının başlamasıyla beraber, garip bir gerginlik var taraftarlarda, bizim salon da geriliyor ilginç bir şekilde. O maç izleme isteği, yerini insanı kasan bir strese bırakıyor. Oyun sertleşmiş, hakem oyun üzerindeki hakimiyetini sağlamaya çalışıyor fakat özellikle Trabzonlu oyuncular çığrından çıkmak üzere. Her pozisyonda itiraz eden Gökhan Ünal hakemleri baskı altına almaya çalışıyor. Galatasaraylı taraftarlar ister istemez Hamburg maçını düşünmeye başladı, nasıl olsa bu maçın telafisi olur düşüncesi geçiyor içlerinden. Daha sonra Baros’un azmi ve Arda’nın fırsatçılığı ile Galatasaray bir gol daha buluyor ve bu dakikadan itibaren Lig Tv’den gelen Galatasaray tezahüratlarını baskın şekilde duyuyoruz. Arda Turan; bu yaşta bu tecrübeleri yaşayabilmiş bir futbolcu olarak takdir edilmesi gerekiyor. Yeşil sahalarda şımarık davrandığı, gece hayatını abarttığı iddia edilen dönemler oldu, medyamızın kötü niyetli adamları yıpratma çalışmalarında başarılı son yıllarda. Fakat o, tüm bunlara cevabını hep sahada vermeyi başardı, gerek rakipleri ve hakemler ile diyalogları, gerekse takındığı örnek tavırlarıyla iyi bir futbolcu olduğunu kanıtladı. Umarım onu daha fazla harcamaya çalışmazlar.

Galatasaray’ın golünden sonra kaybolan otorite ve daha da gerilen atmosfer eşliğinde oyun gittikçe sertleşmeye devam etti. Futbolun güzellikleri, yerini stresle izlediğimiz amansız bir mücadeleye bıraktı. Ve son 10 dakikaya girdiğimizde yine Alanzinho’nun harika asisti ile Colman De Sanctis’i bir kez daha üzdü. Bu maçta De Sanctis gerçekten çok iyi iş çıkardı, 2 golde de yapabileceği hiç bir şey yoktu ve yine haksız bir biçimde boynu bükük ayrıldı sahadan.

İki takım da galibiyeti hak etti diyebiliriz, fakat sonuç olarak iki takım da birbirini vurmuş oldu; zirvedeki rakiplerinin işine yarayacak bir skor ortaya çıktı. Ersun Yanal’ın tercihleri çok yerinde iken Bülent Korkmaz’ın değişikliklerini talihsiz buldum diyebilirim, özellikle artık bitmiş olan Ümit Karan dururken, sırf ortamı geriyor diye Baros’u oyundan çıkarması, onun yerine giren Yaser’in kırmızı kart görmesi ve bu genç oyuncunun da bu senelik sona ermesi çok kötü oldu. Milan Baros zaten cezalı duruma düşmüş, kırmızı kart görüp çıksa ne farkeder diyebiliyoruz, maç bitip olan olduktan sonra tabii.  Yine de sahada diri bir adam kalmış olacaktı iki adım koşamayan Ümit’in yerine. Ama sonuç olarak hem Baros hem de Yaser’i kaybetti Galatasaray, Arda da oyundan çıkmak zorunda kalınca, ileride top yapabilecek kimse kalmadı ve Galatasaray yarı sahasına gömülmeye mahkum oldu. Üstelik son dakikalarda hala maçı kazanabilme şansı var iken Serkan Kurtuluş gibi tecrübesiz bir defans oyuncusunu oyuna sokması ile maçın sonucunu tayin etti. Lincoln’ü oynatmaması konusuna hiç girmek istemiyorum, ama zaten maçın sonucu beklediğim gibi olduğu için de Bülent’e başarısız demem yerinde olmaz.

Bu maçın yıldızları ise Alanzinho ve Arda. İkisi de birer gol ve asist ile oynadılar, maç boyu seyirciye zevk verdiler. Her şeye rağmen güzel bir Pazar akşamı yaşattıkları için tebrik etmek gerekiyor iki takımı da. Rengarenk Trabzon seyircisini ve Avni Aker’de kendini gösteren Galatasaraylı taraftarları da kutluyorum.

Bugün izlediğimiz Galatasaray - Beşiktaş karşılaşması, kaliteli oyuncuların sahne aldığı, yüksek tempolu ve zevkli bir mücadeleye sahne oldu. Futbolun doğası gereği öne çıkan sporcular, gerek oyun içi gerek oyun dışı hareketleriyle bize güzel anlar yaşattılar. Öte yandan sporculardan başka öne çıkmayı arzulayan kişiler de vardı her zamanki gibi, çıkar ilişkilerini gözeten bazı kişiler yine sporun üzerini gölgelemeye kararlıydı. Çoğu derbi gibi iki tarafı memnun etmek neredeyse imkansız idi.

Maçın her anında gördüğümüz şey, futbolcuların birbirine gösterdiği karşılıklı saygı, sportmenlik ve anlayışlılık idi. Gerek maç öncesi, gerekse sonrası; oyuncuların birbirine sarılması, gülüşmeleri, birbirlerini anlayışla karşılamaları çok güzel görüntüler idi. Hakem Cüneyt Çakır’a gelecek olursak; sahaya “derbi yönetmek” amacıyla çıktığı belli oluyor. Kartlarını kullandığı pek çok pozisyonda, toleranslı davranma niyetinin olduğunu fakat oyuncunun itirazı üzerine kartlarına başvurduğunu görüyoruz. Tartışılacak pozisyonlar elbette ki var, fakat hakemde bir art niyet aramak söz konusu olamaz kanımca.

Benim takıldığım iki pozisyon var, biri Servet ile Holosko’nun mücadelesinde çaldığı faul, diğeri ise Delgado’nun kırmızı kartı. Delgado’ya gerçekten yazık olduğunu düşünüyorum. Bu kadar yetenekli ve kişilikli bir futbolcu, taraftarının gözünde düştüğü durumu hak etmiyor bence. Bazı maçlarda yıldızlaşıp takımını sırtlasa da, bazı maçlarda yaşadığı şanssızlıklar sonucu taraftarın gözündeki değerini kaybetmiş görünüyor. Bugün de bir anlık hırsın kurbanı oldu denebilir. Hakem, Delgado’nun hareketlerini doğru mu anladı yanlış mı anladı bilemeyiz, sonuçta her iki durumda da hakemin kart kararlarına yapılan bir itiraz söz konusu. “Bana kart gösterdin, ona göstermiyorsun” demek de bir kart isteme şekli aslında. Sırf hareketinden dolayı ikinci sarısını görmüş ve atılmış olabilir, hakemin takdiri tabii ama bunun maçın kaderini değiştirebileceğini düşünmedim hiç. Zira oyunun gidişatı ibrenin Galatasaray’dan yana olduğunu gösteriyordu dersek yanılmayız.

Gelelim asıl konumuza; Yıldırım Demirören ve saz arkadaşlarından bahsetmek istiyorum biraz. Yıllardır her yolu deneyen, ama yine de başarıya ulaşamayan birisi Demirören. Bugün geldiği noktada ise, ezeli rakiplerinin taraftarı tarafından dahi alaya alınarak istifaya davet edildiğini görüyoruz. Peki bu kişi suçu hiç kendinde aramamış mıdır? Bunu bilemeyiz. Fakat bu hırslı başkanımızın en büyük hatası, taraftarının büyük çoğunluğu tarafından desteklenmeyen açıklamalarda bulunarak, sanki tüm Beşiktaş camiasının görüşü öyleymiş gibi lanse etmesidir. Bu durumdan utanç duyan Beşiktaşlı arkadaşlarımız olduğunu biliyorum. Başkanın ise bu durumu alışkanlık haline getirmesi gerçekten rezalet bir olaydır.

Başarısız olduğunda veya istenmedik bir şey olduğunda suçu başka nedenlere atmanın psikoloji biliminde adı konmuştur. Bizim insanımız bunu pek çok zaman yapar. Ancak bazı şeyler kabak tadı vermeye başladı. Daha hatayı kendinde aramadan, başarısızlığın nedeninin tamamen bambaşka olaylardan ibaret olduğunu iddia etmek bazı kişilerde alışkanlık yapmış. Başlarda kendileri de inansa da, bugün bunun samimiyetsizce bir yaklaşım olduğunun farkına varmış olmalılar. Aklı başında ve gelişmeye yatkın olan her insan, önce hatayı kendinde arar. Başarısızlığın gerçek nedenini bulana kadar başarısız olmaya mahkumsundur. Her mağlubiyetten sonra yapılan duygu sömürüleri, ortaya atılan komplo teorileri artık eskisi kadar prim yapmıyor maalesef. Beşiktaş taraftarı da artık bilinçlendi ve önündekini görebiliyor. Ortada başarısız ve karışık bir takım, yanlış üstüne yanlış yapan bir yönetim var. Taraftar bile kendini eleştirebilmeyi öğrenmişken, yönetim konusunda becerikli insanlar nasıl geri kalmış anlamak çok güç.

Şimdiki Beşiktaş yönetimi, bu durumu öylesine benimsemiş olacak ki, Demirören çıkıp, saha içinde açık seçik hakemi tehdit eden kişiler için, “Az bile yapmışlar” diyebiliyor. Bu, rezaletin had safhasıdır. Böyle bir yaklaşımla gelişebilmek, seviye atlayabilmek imkansız. Bugün, benim de Beşiktaş yönetiminin istifasını beklemeye başladığım gündür. Gerek Türk futbolunun kara lekelerinden kurtulması, gerekse takımımın karşısında eski ezeli rakiplerinden birini başı dik görebilmek için bunu arzuluyorum.

Galatasaray’da geçtiğimiz sezonun en çok eleştirilen isimlerinden biri olan Cassio Lincoln, bu sezon çok daha iyi bir performans sergiliyor. İstatistiklere bakacak olursak, Galatasaray’ın bu sezon gol atamadığı 4 resmi karşılaşmanın 2’sinde Lincoln yer almamış. Her takımın bir beyne sahip olması gerektiği su götürmez bir gerçek. Galatasaraylı taraftarların yıllarca dile getirdiği 10 numara ihtiyacını, Lincoln gidermiş gibi görünüyor. Bugün Galatasaray’ın deplasmanda aldığı 3-0′lık Ankaragücü galibiyetinde 3 golde de Lincoln’ün asistinin olması bunun canlı bir örneği.

Geçtiğimiz hafta Hacettepe evinde 9 kişi kaldığı maçta Galatasaray’a 3-1 ile boyun eğmiş, Lincoln maç sonuna doğru boş alanda yaptığı top sektirme hareketiyle bazı futbol otoriteleri tarafından eleştiri yağmuruna tutulmuştu. Halbuki futbolun aslında bir şov olduğu unutulmamalı. Bu şovu daha da güzelleştiren hareketleri yapmak ne zamandan beri ayıp oldu? Lincoln bu sezon oldukça başarılı bir futbol sergiliyor, sırf artistik hareketler için çıkmıyor sahaya. Yüksek tekniğe sahip sayılı oyunculardan da bir kaç güzel hareket göremezsek ligimiz Norveç liglerine döner herhalde. Birinin sahaya çıkıp top sektirmesi veya topuk pası verebilmesi için illa Cristiano Ronaldo veya Messi olması lazım değil.

Lincoln haklı olarak bu sezon taraftarın sevgilisi olmayı başardı, ancak en ufak pas hatasında kahvelerden pencereme kadar ulaşan küfürler, futbolun nankör bir spor olduğunu kanıtlar gibi. Yine de ben Lincoln’ün, maçlarda laubaliliğe kaçan hareketlerden mümkün olduğunca sakındığını ve gereken ciddiyeti gösterdiğini görüyorum. Sanırım böyle bir futbolcuya sahip olduğumuz için şanslıyız. Bu performansını bozmadan, sakatlanmadan, başarılarına devam etmesini umuyorum.

Ülkemizin en önemli derbilerinden Fenerbahçe-Beşiktaş derbisi, yine heyecan vericiydi. Ne var ki, 2-1′lik skor Fenerbahçe taraftarlarını gerçekten memnun etti mi? Evet, Beşiktaş karşısında her zaman galibiyet alınmıyor; ama taraftarların saha içindeki laubaliliği görmesi sonucu, ben taraftarlarının çoğunun skordan hoşnut olmadığını düşünüyorum.

14 Milyon Euro’luk Daniel Guiza klas bir gol attı. Ligdeki 13. maçında 3. golünü atan Guiza, ligde toplamda attığı golün iki katı kadar golü de kaçırdı. Öyle goller kaçırdı ki, Fenerbahçe’de oynayan bir futbolcu nasıl böyle pozisyonları değerlendiremez dedirtti. Boş kaleye vuramaması ve kaçırdığı diğer goller, taraftarları çileden çıkarttı. Beşiktaş’ı her zaman 10 kişi ve savunmasında böyle kritik hatalar yaparken bulamazsınız. Eh, zamanı gelmişken bunu değerlendiremezseniz, -belki- tarihi olabilecek bir farkı da kaçırmış olursunuz. Guiza’nın (her şeye rağmen) attığı gol ile görevini yaptığını varsayalım. Peki Uğur Boral ve Kazım’ın hareketlerine ne demeli? İkisi de pas vermesi gereken pozisyonlarda “berbat” şutlar çekerek Fenerbahçeli futbolculara yakışmayacak örnekler oluşturdular. Fenerbahçe formasını giyiyorsanız pas vermeniz gereken anda pas vereceksiniz. Hayatınızda daha önce skor yapamadığınız mesafelerden şut çekmeyeceksiniz. Tabii burada Hürriyet Gazetesi’nde yıllardır futbolcuları sert dille eleştiren büyük usta Can Bartu gibi eleştiri yapmak haddim değil, biliyorum. Sadece yapılması gerekiyor, laubalilikleri; 45 dakika boyunca 10 kişi kalan rakibiniz karşısında cömerçe pozisyonları harcıyorsanız, yerden yere vurulmayı bile hak edersiniz.

Beşiktaş savunmada inanılmaz hatalar yaptı. 10 kişi kalmalarının etkisi de var elbette. Yine de zaman zaman Fenerbahçe kalesine etkili geldiler. Bünyamin Gezer’in kırmızı kart kararı gerçekten çok tartışmalı, ofsayt olarak değerlendirilen iki golden de ilki tartışılabilir. Beşiktaş seyircisi ise yine takımını sonuna kadar destekledi. Onları kesinlikle kutlamak gerekiyor, kırk binlik Fenerbahçe seyircisinin adeta sesini bastırdılar. Fenerbahçe seyircisi için suskun kaldı da diyebiliriz, onlar da eskisi kadar mutlu değil; hak vermek lazım.

Aragones’in de ne yaptığını anlamak mümkün değil. Baskı kurmaları gereken rakipleri karşısında Alex’i oyundan alıp, yerine Josico’yu sokuyor. Bu sanki, kümede kalma mücadelesi veren bir sıra takımının, büyük takıma karşı kendi sahasındaki galibiyeti korumak için giriştiği mücadele. Kendisi İspanya’daki günlerinde olduğunu sanıyor olmalı hala, zira orada çalıştırdığı takımların çoğu kümede kalmaya çalışıyordu… Ayrıca Aragones’in Ali Bilgin takıntısını anlayamıyorum… Hemen her maçta değişiklik tercihini ondan yana kullanıyor. Ali Bilgin ise girdiği hemen her maçta sarı kart görüyor, agresif hareketlerle maçı izleyen herkesin ona karşı antipati duymasına neden oluyor. Neredeyse hiç bir olumlu hareketi yok. Kendisinin değil her maç oyuna girmesi, kadroya bile girememesi lazım. Nerede hani sezon başındaki kampın yıldızı, 21 yaşındaki Gürhan Gürsoy? Onun yerine artık kendisini geliştirme ihtimali dahi olmayan, ikinci lig ayarında top oynayan Ali Bilgin tercih ediliyor. Deniz Barış haritadan silindi. Sözde gençte önem veren bir hocanın, bunlara dikkat etmesi lazım. Fakat değişecek gibi değil…

Fenerbahçe çok önemli bir üç puan aldı. Farka gitmeleri gerekirdi; ama yapamadılar. Bu skorla lig daha heyecanlı bir hale geliyor, önümüzdeki haftaları merakla bekliyoruz.

Herkesin beklediği derbi maç bu akşam oynandı, her zaman olduğu gibi heyecan vericiydi. Her derbi haftası olduğu gibi bu haftayı da istatistikler okuyarak geçirdik. “İlk golü atan kazanıyor.” yorumu ise son olarak kabul edilen görüş oldu ve pazar günü maç öncesi manşetlerini oluşturdu. Her sene aynı veya benzer başlıkları görmek sinir bozucu olsa da, derbi heyecanının hiç azalmaması milletimiz için güzel bir olay. Elbette burada toplum değerlendirmesi yapacak durumda veya konumda değilim, fakat açıkça gözüken bu.

Her neyse, Benfica’yı iyi futbol ile deplasmanda yenen bir Galatasaray ve karşısında daha moralsiz bir Fenerbahçe vardı. Alex oynayacak durumda değildi, Kewell ise sakatlıktan yeni çıkmıştı, yedekler arasındaydı. Sene başından beri istikrarsız bir görüntü sergileyen Galatasaray’ın erken golüne Fenerbahçe’nin cevabı gecikmedi. Maç sürdü, sürdü, sürdü. Skor tabelası 4-1′i gösteriyordu.  Bitiş düdüğüyle tüm izleyenler bir “Oh!” çekti. Kazanan taraf da olsanız, kaybeden taraf da, derbilerin bitmesi rahatlatıcı bir olay. Stres bitiyor en azından.

1987 doğumlu milli futbolcu Arda Turan sahada çok çirkin hareketler yaptı. Kendisinden 10-12 yaş büyük olan yardımcı hakemlere yaptığı el-kol hareketleri, kendisini toplamaya söyleyen futbolculara gösterdiği tepkiler, derbinin çirkin yüzüydü. Hırs, bir yere kadar hırstır ve belli bir çizgiyi aştığı zaman çirkinleşiverir. Ancak suç Arda’nın değil elbette, yıllardır Galatasaray’ın ön planda olan oyuncularına baktığımızda tabloyu görebiliriz. Son 1996-1997 sezonunda geldiği Galatasaray’ın unutulmazları arasına giren Hagi, Erol Ersoy’un suratına tükürmüştü, taraftarlarına “Hırsızsınız siz!” diye bağırmıştı.  Hasan Şaş’ın saha içi tavırlarına, efsane kaptan Bülent Korkmaz’ın hareketlerine ayrıca değinmeye gerek yok. Hakemler ise ne yazık ki bu tavırları görmezden geliyor. Arda Turan’a kırmızı kartı göstereceksin ki, bir daha yapmasın. Aynı Hasan Şaş Galatasaray’ı defalarca ve milli takımımızı Gürcülere karşı oynarken yaktığından sonra hareketlerine çeki-düzen vermişti, şu anda çok daha aklı başında bir Hasan Şaş var Galatasaray’da.

Skibbe’nin yaktığı değişikliklerin Galatasaray’a bir faydası olmadı. Sakatlıktan yeni çıkan Kewell çok vasattı, sezon başından beri isktikrarsız olan Nonda ise neredeyse sahada hiç yoktu. Yine de bu değişikliklere tam olarak yanlış diyemeyiz. Sahada hakeme oynayan bir Ümit Karan ve isteksiz bir Milan Baros vardı ki, bu iki futbolcu ile devam edilmesi halinde sonuç pek farklı olmazdı.

Futbolcular bu galibiyeti Aragones’e altın bir tepside hediye etti. Aragones bu galibiyetle iyice morallendi, keza futbolcular için de aynısı geçerli. Gökhan Gönül artık tamamen kendisine geldi, sahanın flaş isimlerindendi. Selçuk Şahin’i de tebrik etmemek elde değil. Fenerbahçe’nin 14 Milyon Euro harcadığı Daniel Guiza’nın 10 maçta attığı gol sayısına ulaştı Selçuk. Bu sezon ligde ilk kez ilk 11′de başlayan Deivid ise 2. golünü şık bir vuruşla kaydetti. Sezon sonunda sözleşmesi sona erecek olan bu futbolcuyla sözleşme yenilenmeli… Neticede Fenerbahçe takımı hak ettiği bir galibiyet aldı. Fark daha fazla da açılabilirdi. Guiza bitirici olabilseydi örneğin… Bu durumda Aragones’in haline şükretmesi ve futbolcularına “4-1 kere maaşallah!” demesi gerekiyor bence…

Bu akşam öfkeli bir taraftar ile Skibbe’nin pek çok ortak yönünün olduğunu farkettim. İkinci yarıya başlarken “Benfica maçını kazandık, kazanan kadro bozulmaz mantığıyla çıktık sahaya, fakat şanssız bir şekilde ilk yarıyı mağlup kapadık. Umarım Kewell ve Nonda ikinci yarı oyuna girer” dedim. Beni duymuş olacak; ikinci yarıya Kewell ve Nonda değişiklikleriyle başladı. Gol pozisyonuna girememekle beraber, Fenerbahçe’nin Arsenal karşısında sergilediği etkili defans futbolu Galatasaray’ın savunmadaki eksiklikleriyle birleşince, ortada Galatasaray için kapkara bir tablo oluştu.

“Benim takımım karaktersiz oynamamalı, fark yesek de böyle karaktersiz oyun sergilemeyelim, cesur futbol oynayalım” diyenlerin sesi hala kulağımda. İşte Şükrü Saraçoğlu’nda, gereğinden fazla cesaret nelere sebep oluyor, hep beraber gördük. Günlerdir, basında, evde, sokakta, her yerde Galatasaray çok fazla şişirildi, müthiş bir beklenti oluştu. Kadro güzel, oyun güzel olsa da, futbolun bazı gerçekleri vardır. Ne kadar kötü durumda olsa da, ezeli rakibinizin sahasında böyle açık futbol oynarsanız yenilirsiniz. Bu beklentilerin oluşturduğu baskıyla sanki ev sahibiymiş gibi oynayan sarı kırmızılılar maça etkili başlasa da, ilk gelen moral çöküntüsüyle beraber bir daha hiç toparlanamayacakları bir yola girdiler.

İlk yarıyı Fenerbahçe, Galatasaray’ın gölgesinde 2-1 önde kapattı. Buraya kadar her şey bitmiş değildi, Galatasaray her ne kadar Lincoln’ün endirekt serbest vuruştan attığı geçersiz golden sonra moral ve konstrantrasyon olarak geriye düşse de, oyunu kendi lehine çevirebilecek güce hala sahipti. Fakat burada, Skibbe’nin düşüncelerinin, benim gibi evinde maç izleyen taraftarın, bir hırsla ortaya attığı düşüncelerden farklı olması gerekirdi. Kendi elini kolunu ikinci yarının başında bağlayan hocaya kalan tek şey, rezalete tanık olmaktı artık. Böyle maçlar bir dakikada kazanıp, bir dakikada kaybedebileceğiniz maçlardır. Henüz ikinci dakikada öne geçip, daha beş dakika üstünlüğünü koruyamıyorsan yenilmeyi hakedersin.

Skibbe’yi çok da suçlamamak gerek, zira bu gece şans faktörünün Galatasaray’dan yana olduğunu pek söyleyemeyiz. Fakat gördük ki, teknik heyetin ve futbolcuların öğrenmesi gereken önemli şeyler var, umarım bu ders yararlı olmuştur. Sonuç olarak bu akşam, Galatasaray defansta bu kadar hatalı olmasaydı, Fenerbahçe’nin, bu oyun yapısıyla gol bulması oldukça zor olurdu, fakat yine olan oldu, gelenek bozulmadı. Neyse artık, başka bahara.

Fenerbahçe 4 - 1 Galatasaray

Dürüst olmak gerekirse, bırakın çoğunluğu, maç başlayana kadar ben dahil bir çok Galatasaraylı dahi, böyle bir futbol beklemiyorduk bu akşam. Fakat Galatasaray, kendine yakışır bir galibiyet aldı, hem de Benfica’nın korkulan mabedi Estadio da Luz’da. Uzun zamandır deplasmanda böyle müthiş mücadele edip rakibini sıkıştıran bir Galatasaray izlememiştim. Sonunda beklediğimiz gün geldi ve çok şeyler beklediğimiz o şahane kadro gücünü gösterdi, üstelik takımın ateşleyicilerinden Kewell’ın yokluğunda, bu denli güzel atak organizasyonları sarı kırmızılı takımın taraftarlarının yüzünü güldürdü.

Öncelikle Skibbe’yi tebrik ediyorum, kanatları geçişe kapatıp Benfica’nın atak yollarını büyük ölçüde kesti. Orta sahada Meira ve Ayhan gerek savunma olarak, gerekse hücuma çıkarken çok iyi işler çıkardı. Baros başta yerini çok yadırgadı fakat asıl yerinde oynadığı dakikalarda top kontrolündeki ustalığı ve takım oyunuyla çok yararlı oldu. Lincoln çok koştu, mücadele etti ve alkışı haketti. Özellikle bu kadar çok koşup 90 dakikayı tamamlayabilen Arda’yı ayrıca tebrik ediyorum, gelişiminin durmadığını her maç üstüne koyarak gösteriyor bizlere. Sabri de aynı şekilde bu sezonki iyi futboluna devam ediyor, geçtiğimiz sezondan bu yana çok yol kat etti gerçekten. Servet ve Hakan Balta da görevlerini başarıyla yerine getirdi. Ümit Karan ise tam gereken zamanda ortaya çıkıp fırsatçılığını konuşturdu ve takımını rahatlatan golü attı.

Maçın kahramanları Emre Aşık ve De Sanctis’e gelelim. Emre bu yaşta takdire şayan oynadı, attığı gol haricinde defansta yaptığı kritik müdahaleler ve verdiği güven maçı birinci derecede etkileyen faktörlerdi. Kendisinden çok şey beklenmemesine rağmen geceye damgasını vurdu denebilir. De Sanctis de harika bir performans göstererek kendini kanıtladı ve ona güvenenleri haklı çıkardı. Yaptığı önemli kurtarışlarla izleyenlere kendini alkışlattı. Gerçekten kumaşı çok kaliteli bir kaleci, onu Galatasaray’ın kalesinde görmek keyif veriyor.

Bu kadronun çok büyük işler yapmasını beklediğimi daha önce de belirtmiştim. Benfica deplasmanında bu kadar iyi bir performans beklemiyordum fakat Galatasaray, gerçekten çok zevkli bir futbolla güzel bir galibiyet yaşattı bize bu akşam. Umarım takım bu havasını kaybetmez ve özellikle Avrupa arenasında başarılı bir sezon geçirir. Bu kadro bunu hakediyor.

İki hafta önce, Şükrü Saraçoğlu Stadı’nda Fenerbahçe’nin başına gelecekler daha ilk dakikadan belliydi. Arsenal gibi bir takıma karşı savunmayı bu kadar önde kurmak akıl işi gibi gözükmüyordu. Arsenal da Fenerbahçe’yi küçümseyip sanki evinde oynuyormuşçasına açık bir defans anlayışı uygulamıştı. Nitekim iki takım da çok sayıda gol pozisyonu bulmuş, fakat Arsenal oyuncuları pozisyonları daha iyi değerlendirip skora farklılık getirmişlerdi. Maçtan sonra en çok eleştirdiğim konu, Fenerbahçe’nin kendi sınırlarını, haddini bilmeden sergilediği savunma anlayışı idi.

Bugün Fenerbahçe gerçek bir deplasman takımı gibi oynadı. Pozisyonları gereğinden fazla zorlasalar da, sarı lacivertli futbolcuların hepsi nerede olmaları gerektiğinin farkındaydı. Hücuma çıkarken dahi defansı elden bırakmamaları bunu gösteriyor. Benim görüşüm ise, Türk takımlarının Avrupa kupalarında hep bu stratejiyi izlemesi gerektiğidir. Bugün gerek Arsenal’ın moralsizliği ve eksikleri, gerekse pozisyonlar bakımından şans Fenerbahçe’den yanaydı fakat, eminim ki Kadıköy’de bu savunma stratejisiyle oynasa, o rezalet yaşanmamış olurdu. Defansif futbol artık modern futbolun en büyük gerçeği, hele ki karşınızdaki takım sizden güçlüyse, haddinizi bilerek oynamanız gerekir. Fenerbahçe bunu anladı ve şansının da yardımıyla Londra’da Arsenal ile berabere kalmayı başardı. Her maç bunun bilincinde olarak oynarlarsa, Avrupa sahalarında daha başarılı bir Türk takımı görebiliriz diye düşünüyorum.

Maçtan önce ısrarla söylediğim bir şey vardı. “Galatasaray temiz bir skorla kazanacak”. Her ne kadar Galatasaray kaybederse fena bir yenilgi alacağı gerçeği aklımdan çıkmasa da, öngörülerimde yanılmamış olmam beni mutlu etti. Ve ne yalan söyleyeyim aklımdan geçen “temiz skor” tanımının içinde bu kadar rahat alınacak bir galibiyet yoktu.

Aslında ilk 20 dakika Trabzonspor için büyük şanstı. Galatasaray daha maça alışamamıştı ve atılacak bir golün maçın ibresini tamamen Trabzonspor’a çevireceği anlamına geliyordu. Ama Trabzonspor’un son vuruşlardaki yeteneksizliği ve Skibbe’nin oynadığı Servet-Emre kumarının iyi tutması maçı Galatasaray lehine çevirdi. Üstüne üstlük Arda’nın 26. Dakikada attığı gol Trabzonspor’un disiplinini tamamen bozdu. Gerisi çorap söküğü…

Trabzonspor’un son 2 maçta yediği 4 gol de bunun habercisiydi aslına bakarsanız. Antalyaspor ve Konyaspor’dan yenilen 4 gol Song ve Egemen’in uyumunun bozulduğunu net olarak gösteriyordu. Tabi burada Trabzonspor kadronun neredeyse sıfırdan kurulmuş olduğu gerçeği var. Ersun Yanal’ın takımlarının klasik hastalığı ve düşüşe geçmesi Trabzonspor’da yaşanmaya başlamış gibi görünüyor. Doğal olarak bunu engellemek de Ersun Yanal’ın ellerinde.

Maçın ilginç bir yanı vardı ki, kasti olsun olmasın iki takımın da elle çok top oynamış olması. Maç bu nedenle kaç kez kesildi bilmiyorum ama; maçın skoruna etki etmesiyle, kartlara etki etmesiyle, maçın soğumasına neden olmasıyla çok önemli bir etmendi ki Bünyamin Gezer çok tevazü gösterdi bana göre.

Bir de Lincoln meselesi var. Bu adam ya kendini Türkiye Ligi’nin çok çok üzerinde bir futbolcu olarak görüyor, ya da GS’de oynamak istemiyor. Adam kartı olduğunu ve kırmızıyı göreceğini bile bile gidip köşe direğini söküyor, kırmızıyı görmeyince hemen sonraki pozisyonda kolunu uzatıp kırmızıyı görüyor. Bir de herkesin ağzında refleks olarak elini uzattı davası var. Yahu bir futbolcu nasıl refleks olarak kırmızı kart görebilir? Havadan gelen top olsa hadi uzanamadı elini uzattı diyeceğim. Bomboş pozisyon. Top havadan gelmiyor, omuz boyu uzatılan bir el ve buz gibi görülen bir kırmızı kart var. İstediği kadar özür dilesin, affedilecek bir hareket değildir bu bana göre. Ama yıldız oyuncu şımarıklığı diz boyu, teknik heyet de biraz alttan alıyor gibi.

Sabri’yi unutmamak gerek. Sakatlığı geçtiğinden beri milli takımda ve GS’de fırtınalar estiriyor. Rakip takımın sol kanadını ileri-geri durmaksızın enerjisiyle acayip rahatsız ediyor ve hataya zorluyor. Sonuç olarak da ortaya penaltıya maruz kaldığı pozisyon gibi pozisyonlar çıkıyor.

Arda da Kewell’la iki kanadı çapraz kullanarak sol kanatta yerini bulduğundan mıdır bilinmez inanılmaz bir maç çıkardı ve takımının galibiyete ulaşmasında en önemli rollerden birini üstlendi. Burada dikkat edilmesi gereken noktaysa; Kewell’ın da Arda’nın da sağ kanada geçtiklerinde etkilerini kaybetmeleri. Skibbe’nin bundan sonra sol kanatta kadro seçimine çok dikkat etmesi gerekiyor.

Bugün Trabzonspor kötüydü evet. Ama bu yolda Galatasaray’ın katkısı da inanılmazdı. Durmadan yapılan pas alışverişleri, hiç bitmeyen pres de Trabzonspor’un bitmesindeki büyük etkenlerdi.

Galatasaray umarım bugünkü oyununu Olympiakos maçına yansıtabilir de, eski günleri canlı canlı yaşama şansını tekrar elde edebiliriz.

Yıllardır kaliteli bir Trabzonspor’a hasret kalmıştık, bu sezon yapılan rekor sayıda transferler ve Ersun Yanal’ın her takımda yaptığı hızlı başlangıcıyla iyi bir hava yakaladı taraftarlar. Gerçekten izlemesi zevkli bir takım oldu. İstanbul dışından bir takımın başarılı olması beni hep mutlu ediyor. Ayrıca artık sahalarda Ersun Yanal tarzı teknik direktörleri daha çok görmek istediğimden Trabzon’un bu sezon başarılı olmasını umuyorum. Gerçi bir takımın bir sezonda bu kadar çok transfer yapıp yeni bir teknik adamla başarılı olması mucize gibi geliyor kulağa, fakat Trabzon çok iyi bir başlangıç yaptı ve devamını getirebilecek kapasitede.

Ersun Yanal, çoğu futboldan gelme ve sadece futbolculuklarından yaptıkları primlerle, yetersiz teknik bilgileriyle takımların başına getirilen teknik direktörlerimizden ziyade kendine has sistematik çalışmalarıyla başarıyı çabuk yakalıyor, gittiği her kulüpte yönetimin vizyonunu genişletiyor. Bu yönden takdir ettiğim, gerçekten bu işi yapmak için teknik direktör olmuş bir isim.

Eskiden 1. ligde oynamış futbolcular hakem olmak istediklerinde doğrudan klasmana yerleştirilirlerdi, bir dönem hakemliğimiz bu şekilde ilerledi. Şimdi ise eğitimini almadan hakem olabilmek imkansız, hele ki üst klasman hakemliğine kadar yükselebilmek, gerçekten iyi olmayı gerektiriyor. Ben hakemlerimizin geçtiği aşamaları artık teknik direktörlerimizin de geçmesini istiyorum. Yani Ertuğrul Sağlam gibi bir yandan teknik direktörlük kursuna gidip bir yandan da takım çalıştıran adamlar görmek üzüyor açıkçası. Tabii Ertuğrul hocanın başarısızlığı veya yetersizliği açısından söylemiyorum bunu ama, eminim ki bu konuda yeterli tecrübeyi kazanıp Beşiktaş’a gelseydi daha başarılı olurdu. Bir zamanki Oğuz gibi, Rıdvan gibi.

Galatasaray cephesine göz attığımızda, yeniden efsane bir kadro toparlanmış olduğunu görüyoruz fakat, bu kez müthiş bir uyum sorunu yaşanıyor. Takımın yapısı çok büyük oranda değişti ve henüz oyuncular birbirlerine tam hakim olamamış. Bu kadro için söylenebilecek çok şey yok, gerçekten çok kaliteli isimler var ve büyük başarı bekleniyor doğal olarak. Aslında başarıların yakın olduğu görülebiliyor fakat taraftarın, yönetimin ve futbolcuların sabretmesi gerek. Özellikle de önemli maçlarda alacakları galibiyetler çok büyük moral ve güven sağlayacaktır.

Kanımca sezonun ilk yarısının en zor maçına çıkıyor Galatasaray, kendi evinde olmasına rağmen. Formda, ateşli, başarıya aç ve iyi oynayan bordo mavililer, diğer iki büyük takımdan daha zorlu bir rakip olacaktır Galatasaray’a. Sarı kırmızılı takım ise normal şartlarda Trabzon’u yenebilecek güçte fakat maçın sonucunu kestirmek gerçekten çok zor. Galatasaray’ın defansif problemleri fakat kuvvetli bir hücumu var, Trabzon’un iyi bir defansı var ancak ataklarda problem yaşıyorlar. Bildiğim tek şey ise bu iki zıt takımın maçının seyir zevkinin bol olacağı. İyi olan kazanır umarım.

Milli maçlar nedeniyle bir hafta ara verilen Türkiye Süper Ligi, bu hafta kaldığı yerden devam ediyor. Lige verilen arada takımlar hazırlıklarını sürdürdü. Ve ligde zor günler geçiren iki takım için, 18 Ekim 2008, Cumartesi gününde oynanacak maç çok önemli.

Oynadığı altı maç sonunda yalnızca bir puanı bulunan Kocaelispor’a göz atacak olursak… Süper Ligin yeni ekipleri arasında yer alan Kocaelispor, transfer dönemine hızlı bir giriş yapmaya çalışmıştı. Süper Lig hasreti dinen taraftarlarına yıldız oyuncu hediye etmek isteyen yönetim, bu amaçla girişimlerde bulunmuş; hatta Edgar Davids gibi oyunculara teklif götürülmüş; ancak transfer gerçekleştirilememişti. Ayrıca Kocaelispor’un mali durumu pek iyi değildi. Yine de takım için gerekli transferler yapılmıştı. Yönetim 2007-2008 sezonunun son dört haftasında takımı çalıştıran ve “4′te 4″ yaparak takımı Süper Lig’e taşıyan Engin İpekoğlu ile devam kararı almıştı. Ayrıca takım için bir nevi “Sırp” ekolü yaratılmaya çalışılmış, bu oyuncuların yanlarına da Murat Hacıoğlu, Bülent Bölükbaşı gibi Süper Lig için tecrübeli sayılabilecek oyuncular getirilmişti. Bir de Türk Futbol’unun hakkı yenen ve son yıllarda gözden düşen yıldızı Serhat Akın, Fenerbahçe’de tam 4,5 sezon boyunca sakatlıklarla boğuşan ve yedek kulübesine hapsolan Kemal Arslan, yine Fenerbahçe’den yönetim ile olan anlaşmazlıkları sonucunda ayrılan Serdar Kulbilge bunlara eklenince ortaya adeta bir “güveç” çıkıverdi.

Takımın yıllanmış oyuncularından Serdar Topraktepe’nin Süper Lig için yetersiz ve yaşlı oluşu da hiç dikkate alınmadı, tecrübeli ve yıllanmış olması yeterliydi takıma girmesi için. Sırp transferler arasından ise en kayda değer olan isim Nenad Jestroviç. 1976 doğumlu futbolcu, Belçika’nın en büyük takımı Anderlecht’te dört başarılı sezon geçirmiş, vadesi dolunca da Birleşik Arap Emirlikleri’nin yolunu tutarak cebini doldurmuş ve soluğu Kocaelispor’da almış. Kariyeri bitmek üzere olan, kariyeri biten ve kariyeri bitmeye yüz tutmuş futbolcular ülkesinin yalnızca bir üyesi O da. Tıpkı Fenerbahçe’den ayrıldığından beri doğru düzgün futbol oynama imkanı bulamayan ve ancak Kocaelispor’a giden Serhat Akın gibi. Türkiye’de kulüp çalıştıran yönetimlerin, geçmişteki hataları hiç ama hiç dikkate almadığının basit birer kanıtı bunlar. Bülent Bölükbaşı, Serdar Topraktepe, Murat Hacıoğlu gibi oyuncularla dolan bir kadro, “asansör takım” olmaz da ne olur, söyleyin lütfen.

Her neyse, Kocaelispor’un toparlanması, oyuncuların birbirine kaynaşması, sakatların düzelmesi ve takıma adapte olmaları için zamana ihtiyaçları var demek isterdim. Bunu söylemek çok zor. Zira Süper Lig belirli bir kesim tarafından ne kadar hafife alınırsa alınsın, düşünüldüğü kadar kolay bir lig değil. Kocaelispor yönetimi de -belki de- bu düşüncelerle yola çıkarak Türkiye Kupası’nda Manisaspor’a karşı alınan 4-1′lik yenilginin ardından Engin İpekoğlu ile yollarını ayırıp, Türk Futbolu’nun hiç alçalmayan değeri Yılmaz Vural’ı göreve getirdi. Yılmaz Vural üç büyüklere karşı olan hırsı, bir gün üç takımdan birisini yönetme isteği ve küme düşme tehlikesi yaşayan takımların kurtarmasıyla meşhur bir teknik adam. Lige verilen arayı iyi kullandıysa, oyuncularını iyi hazırladıysa, bu Cumartesi günü Fenerbahçe’den puan ya da puanlar almaları hiç sürpriz olmaz.

Fenerbahçe takımının şu zamana kadarki haliyle puan kaybetmesi de hiç sürpriz olmaz tabii ki. Sakat oyuncuların iyileşmesi, eski formlarına kavuşmaları zaman olacak fakat Fenerbahçe’nin sabredecek vakti yok. Zira Kocaelispor maçının ardından Şükrü Saraçoğlu’nda oynanacak çok zor bir Arsenal maçı var. Aragones ve öğrencilerinin işleri hiç de kolay değil…

Ümit milli takım yerine bu ismi getirsek daha yerinde olur herhalde. 1-0′ın rövanşında tek gol atamadan 2-0′lık skorla elendi takımımız. Ancak kaçan goller ve yenilen ikinci gol, sık izlediğim amatör karşılaşmalarda bile rastlanmayan cinsten. Aslında futbol hakkında bu tip konuşmayı sevmem çünkü şansa 1 gol de atılır 3-4 tane de. Ancak bazı pozisyonlarda takımlar becerisini hemen belli eder.

Tabii çok eleştiriler aldı Hami Mandıralı; sırf milli takımdan geldiği için kadroya alınan isimler, uyum sağlamış ve bir önceki maçı kazanmış takımın bozulması gibi. Ama bence en kötü mesele, bu oyunculara gerekli konuşmanın yapılmamış olmasıdır, ki bu çok belliydi. Fatih Terim’in devre arası soyunma odasında söyledikleriyle kazandığımız pek çok maç olduğunu biliriz, Hami’den ne bir Fatih Terim’lik bekliyorum ne de kupa finallerindeki gibi takımın kaynaşması için gerekli olan süreye sahip olduğunu söylüyorum fakat, Mehmet’in olmayacak fantastik hareketleri, Mustafa ve Aydın’ın bencilce harcadığı pozisyonlar, Özer’in topla gereğinden çok fazla oynaması gibi basit meseleler var. Eğer bir milli takım hocası oyuncularını izliyorsa, az çok tanır. Oyuncularını tanıyan hoca, oyuna adam sokarken bile, vereceği 2-3 talimatla bu tip yapılmaması gereken hareketlerin önüne geçebilir. Futbol hocalığı, her kademede ciddi bir iştir ve ciddi çalışma gerektirir. Umarım bunları söylerken Hami Mandıralı’ya haksızlık etmiyorumdur fakat sahada gördüklerimi bu şekilde yorumladım.

Sonuç olarak Belarus evinde, çok acemi, tecrübesiz ve bencilce oynayan bir takım buldu ve doğal olarak kazandı. Bize tebrik etmek ve hatalarımızı düzeltmek düşer.