Fenerbahçe tarihinde yerini almış bir insandır kendisi. İstenen her şeyin olabileceğini gösteren, bizlere umut aşılayan yüreği büyük şahsiyettir. Yetenekleri kısıtlı olmasına karşı, dim dik duran, yetenek abidesi topçulara ”takım ruhu” dersi veren, hocasının yardımına koşan, her yerde, her an oynayabilen emektar kaptan. Kendisi geçirdiği rahatsızlık sebebi ile futbola veda etmek zorunda kaldı. Fc Köln’ün kaptanı olarak bıraktı futbolu, duygu dolu insan.Şimdi antrenör olarak yoluna devam edecekmiş.Başarılı olacağına inanıyorum ama peşini gösteriş budalası olmuş insanların bırakmayacağı kesin.Karizmadan bahsedecekler, yine alttan alta dalga geçecekler.Sol kanattan sağ ayağıyla kesme orta açarken güldükleri gibi.O, futbolcu olabilir fakat örnek iş hayatı ile bizlere hayatımız için örnek bir rol model.

O gittikten sonra Fenerbahçe abisiz, başsız, ruhsuz kaldı. Tuncay Şanlı, Tümer Metin, Aurelio ve Özat, Fenerbahçe’mizin isyan bayrağıydı, en yükseklerde dalgalanan. Şimdilerde Alex’in parlamasına, Emre’nin paslarına, Uğur’un bindirmelerine kaldık. Şampiyonluk için saldır Fenerbahçe tezahüratımız bir nakarattan ibaret. Biz ruhumuzu kaybettik, Şampiyonluğu değil.

Büyük kaptan yolun açık olsun, seni her zaman takip edeceğiz. Allah sana ve ailene ömür boyu mutluluk, sağlık nasip etsin. Vesselam.

Ülkemizin en önemli derbilerinden Fenerbahçe-Beşiktaş derbisi, yine heyecan vericiydi. Ne var ki, 2-1′lik skor Fenerbahçe taraftarlarını gerçekten memnun etti mi? Evet, Beşiktaş karşısında her zaman galibiyet alınmıyor; ama taraftarların saha içindeki laubaliliği görmesi sonucu, ben taraftarlarının çoğunun skordan hoşnut olmadığını düşünüyorum.

14 Milyon Euro’luk Daniel Guiza klas bir gol attı. Ligdeki 13. maçında 3. golünü atan Guiza, ligde toplamda attığı golün iki katı kadar golü de kaçırdı. Öyle goller kaçırdı ki, Fenerbahçe’de oynayan bir futbolcu nasıl böyle pozisyonları değerlendiremez dedirtti. Boş kaleye vuramaması ve kaçırdığı diğer goller, taraftarları çileden çıkarttı. Beşiktaş’ı her zaman 10 kişi ve savunmasında böyle kritik hatalar yaparken bulamazsınız. Eh, zamanı gelmişken bunu değerlendiremezseniz, -belki- tarihi olabilecek bir farkı da kaçırmış olursunuz. Guiza’nın (her şeye rağmen) attığı gol ile görevini yaptığını varsayalım. Peki Uğur Boral ve Kazım’ın hareketlerine ne demeli? İkisi de pas vermesi gereken pozisyonlarda “berbat” şutlar çekerek Fenerbahçeli futbolculara yakışmayacak örnekler oluşturdular. Fenerbahçe formasını giyiyorsanız pas vermeniz gereken anda pas vereceksiniz. Hayatınızda daha önce skor yapamadığınız mesafelerden şut çekmeyeceksiniz. Tabii burada Hürriyet Gazetesi’nde yıllardır futbolcuları sert dille eleştiren büyük usta Can Bartu gibi eleştiri yapmak haddim değil, biliyorum. Sadece yapılması gerekiyor, laubalilikleri; 45 dakika boyunca 10 kişi kalan rakibiniz karşısında cömerçe pozisyonları harcıyorsanız, yerden yere vurulmayı bile hak edersiniz.

Beşiktaş savunmada inanılmaz hatalar yaptı. 10 kişi kalmalarının etkisi de var elbette. Yine de zaman zaman Fenerbahçe kalesine etkili geldiler. Bünyamin Gezer’in kırmızı kart kararı gerçekten çok tartışmalı, ofsayt olarak değerlendirilen iki golden de ilki tartışılabilir. Beşiktaş seyircisi ise yine takımını sonuna kadar destekledi. Onları kesinlikle kutlamak gerekiyor, kırk binlik Fenerbahçe seyircisinin adeta sesini bastırdılar. Fenerbahçe seyircisi için suskun kaldı da diyebiliriz, onlar da eskisi kadar mutlu değil; hak vermek lazım.

Aragones’in de ne yaptığını anlamak mümkün değil. Baskı kurmaları gereken rakipleri karşısında Alex’i oyundan alıp, yerine Josico’yu sokuyor. Bu sanki, kümede kalma mücadelesi veren bir sıra takımının, büyük takıma karşı kendi sahasındaki galibiyeti korumak için giriştiği mücadele. Kendisi İspanya’daki günlerinde olduğunu sanıyor olmalı hala, zira orada çalıştırdığı takımların çoğu kümede kalmaya çalışıyordu… Ayrıca Aragones’in Ali Bilgin takıntısını anlayamıyorum… Hemen her maçta değişiklik tercihini ondan yana kullanıyor. Ali Bilgin ise girdiği hemen her maçta sarı kart görüyor, agresif hareketlerle maçı izleyen herkesin ona karşı antipati duymasına neden oluyor. Neredeyse hiç bir olumlu hareketi yok. Kendisinin değil her maç oyuna girmesi, kadroya bile girememesi lazım. Nerede hani sezon başındaki kampın yıldızı, 21 yaşındaki Gürhan Gürsoy? Onun yerine artık kendisini geliştirme ihtimali dahi olmayan, ikinci lig ayarında top oynayan Ali Bilgin tercih ediliyor. Deniz Barış haritadan silindi. Sözde gençte önem veren bir hocanın, bunlara dikkat etmesi lazım. Fakat değişecek gibi değil…

Fenerbahçe çok önemli bir üç puan aldı. Farka gitmeleri gerekirdi; ama yapamadılar. Bu skorla lig daha heyecanlı bir hale geliyor, önümüzdeki haftaları merakla bekliyoruz.

Herkesin beklediği derbi maç bu akşam oynandı, her zaman olduğu gibi heyecan vericiydi. Her derbi haftası olduğu gibi bu haftayı da istatistikler okuyarak geçirdik. “İlk golü atan kazanıyor.” yorumu ise son olarak kabul edilen görüş oldu ve pazar günü maç öncesi manşetlerini oluşturdu. Her sene aynı veya benzer başlıkları görmek sinir bozucu olsa da, derbi heyecanının hiç azalmaması milletimiz için güzel bir olay. Elbette burada toplum değerlendirmesi yapacak durumda veya konumda değilim, fakat açıkça gözüken bu.

Her neyse, Benfica’yı iyi futbol ile deplasmanda yenen bir Galatasaray ve karşısında daha moralsiz bir Fenerbahçe vardı. Alex oynayacak durumda değildi, Kewell ise sakatlıktan yeni çıkmıştı, yedekler arasındaydı. Sene başından beri istikrarsız bir görüntü sergileyen Galatasaray’ın erken golüne Fenerbahçe’nin cevabı gecikmedi. Maç sürdü, sürdü, sürdü. Skor tabelası 4-1′i gösteriyordu.  Bitiş düdüğüyle tüm izleyenler bir “Oh!” çekti. Kazanan taraf da olsanız, kaybeden taraf da, derbilerin bitmesi rahatlatıcı bir olay. Stres bitiyor en azından.

1987 doğumlu milli futbolcu Arda Turan sahada çok çirkin hareketler yaptı. Kendisinden 10-12 yaş büyük olan yardımcı hakemlere yaptığı el-kol hareketleri, kendisini toplamaya söyleyen futbolculara gösterdiği tepkiler, derbinin çirkin yüzüydü. Hırs, bir yere kadar hırstır ve belli bir çizgiyi aştığı zaman çirkinleşiverir. Ancak suç Arda’nın değil elbette, yıllardır Galatasaray’ın ön planda olan oyuncularına baktığımızda tabloyu görebiliriz. Son 1996-1997 sezonunda geldiği Galatasaray’ın unutulmazları arasına giren Hagi, Erol Ersoy’un suratına tükürmüştü, taraftarlarına “Hırsızsınız siz!” diye bağırmıştı.  Hasan Şaş’ın saha içi tavırlarına, efsane kaptan Bülent Korkmaz’ın hareketlerine ayrıca değinmeye gerek yok. Hakemler ise ne yazık ki bu tavırları görmezden geliyor. Arda Turan’a kırmızı kartı göstereceksin ki, bir daha yapmasın. Aynı Hasan Şaş Galatasaray’ı defalarca ve milli takımımızı Gürcülere karşı oynarken yaktığından sonra hareketlerine çeki-düzen vermişti, şu anda çok daha aklı başında bir Hasan Şaş var Galatasaray’da.

Skibbe’nin yaktığı değişikliklerin Galatasaray’a bir faydası olmadı. Sakatlıktan yeni çıkan Kewell çok vasattı, sezon başından beri isktikrarsız olan Nonda ise neredeyse sahada hiç yoktu. Yine de bu değişikliklere tam olarak yanlış diyemeyiz. Sahada hakeme oynayan bir Ümit Karan ve isteksiz bir Milan Baros vardı ki, bu iki futbolcu ile devam edilmesi halinde sonuç pek farklı olmazdı.

Futbolcular bu galibiyeti Aragones’e altın bir tepside hediye etti. Aragones bu galibiyetle iyice morallendi, keza futbolcular için de aynısı geçerli. Gökhan Gönül artık tamamen kendisine geldi, sahanın flaş isimlerindendi. Selçuk Şahin’i de tebrik etmemek elde değil. Fenerbahçe’nin 14 Milyon Euro harcadığı Daniel Guiza’nın 10 maçta attığı gol sayısına ulaştı Selçuk. Bu sezon ligde ilk kez ilk 11′de başlayan Deivid ise 2. golünü şık bir vuruşla kaydetti. Sezon sonunda sözleşmesi sona erecek olan bu futbolcuyla sözleşme yenilenmeli… Neticede Fenerbahçe takımı hak ettiği bir galibiyet aldı. Fark daha fazla da açılabilirdi. Guiza bitirici olabilseydi örneğin… Bu durumda Aragones’in haline şükretmesi ve futbolcularına “4-1 kere maaşallah!” demesi gerekiyor bence…

Bu akşam öfkeli bir taraftar ile Skibbe’nin pek çok ortak yönünün olduğunu farkettim. İkinci yarıya başlarken “Benfica maçını kazandık, kazanan kadro bozulmaz mantığıyla çıktık sahaya, fakat şanssız bir şekilde ilk yarıyı mağlup kapadık. Umarım Kewell ve Nonda ikinci yarı oyuna girer” dedim. Beni duymuş olacak; ikinci yarıya Kewell ve Nonda değişiklikleriyle başladı. Gol pozisyonuna girememekle beraber, Fenerbahçe’nin Arsenal karşısında sergilediği etkili defans futbolu Galatasaray’ın savunmadaki eksiklikleriyle birleşince, ortada Galatasaray için kapkara bir tablo oluştu.

“Benim takımım karaktersiz oynamamalı, fark yesek de böyle karaktersiz oyun sergilemeyelim, cesur futbol oynayalım” diyenlerin sesi hala kulağımda. İşte Şükrü Saraçoğlu’nda, gereğinden fazla cesaret nelere sebep oluyor, hep beraber gördük. Günlerdir, basında, evde, sokakta, her yerde Galatasaray çok fazla şişirildi, müthiş bir beklenti oluştu. Kadro güzel, oyun güzel olsa da, futbolun bazı gerçekleri vardır. Ne kadar kötü durumda olsa da, ezeli rakibinizin sahasında böyle açık futbol oynarsanız yenilirsiniz. Bu beklentilerin oluşturduğu baskıyla sanki ev sahibiymiş gibi oynayan sarı kırmızılılar maça etkili başlasa da, ilk gelen moral çöküntüsüyle beraber bir daha hiç toparlanamayacakları bir yola girdiler.

İlk yarıyı Fenerbahçe, Galatasaray’ın gölgesinde 2-1 önde kapattı. Buraya kadar her şey bitmiş değildi, Galatasaray her ne kadar Lincoln’ün endirekt serbest vuruştan attığı geçersiz golden sonra moral ve konstrantrasyon olarak geriye düşse de, oyunu kendi lehine çevirebilecek güce hala sahipti. Fakat burada, Skibbe’nin düşüncelerinin, benim gibi evinde maç izleyen taraftarın, bir hırsla ortaya attığı düşüncelerden farklı olması gerekirdi. Kendi elini kolunu ikinci yarının başında bağlayan hocaya kalan tek şey, rezalete tanık olmaktı artık. Böyle maçlar bir dakikada kazanıp, bir dakikada kaybedebileceğiniz maçlardır. Henüz ikinci dakikada öne geçip, daha beş dakika üstünlüğünü koruyamıyorsan yenilmeyi hakedersin.

Skibbe’yi çok da suçlamamak gerek, zira bu gece şans faktörünün Galatasaray’dan yana olduğunu pek söyleyemeyiz. Fakat gördük ki, teknik heyetin ve futbolcuların öğrenmesi gereken önemli şeyler var, umarım bu ders yararlı olmuştur. Sonuç olarak bu akşam, Galatasaray defansta bu kadar hatalı olmasaydı, Fenerbahçe’nin, bu oyun yapısıyla gol bulması oldukça zor olurdu, fakat yine olan oldu, gelenek bozulmadı. Neyse artık, başka bahara.

Fenerbahçe 4 - 1 Galatasaray

İki hafta önce, Şükrü Saraçoğlu Stadı’nda Fenerbahçe’nin başına gelecekler daha ilk dakikadan belliydi. Arsenal gibi bir takıma karşı savunmayı bu kadar önde kurmak akıl işi gibi gözükmüyordu. Arsenal da Fenerbahçe’yi küçümseyip sanki evinde oynuyormuşçasına açık bir defans anlayışı uygulamıştı. Nitekim iki takım da çok sayıda gol pozisyonu bulmuş, fakat Arsenal oyuncuları pozisyonları daha iyi değerlendirip skora farklılık getirmişlerdi. Maçtan sonra en çok eleştirdiğim konu, Fenerbahçe’nin kendi sınırlarını, haddini bilmeden sergilediği savunma anlayışı idi.

Bugün Fenerbahçe gerçek bir deplasman takımı gibi oynadı. Pozisyonları gereğinden fazla zorlasalar da, sarı lacivertli futbolcuların hepsi nerede olmaları gerektiğinin farkındaydı. Hücuma çıkarken dahi defansı elden bırakmamaları bunu gösteriyor. Benim görüşüm ise, Türk takımlarının Avrupa kupalarında hep bu stratejiyi izlemesi gerektiğidir. Bugün gerek Arsenal’ın moralsizliği ve eksikleri, gerekse pozisyonlar bakımından şans Fenerbahçe’den yanaydı fakat, eminim ki Kadıköy’de bu savunma stratejisiyle oynasa, o rezalet yaşanmamış olurdu. Defansif futbol artık modern futbolun en büyük gerçeği, hele ki karşınızdaki takım sizden güçlüyse, haddinizi bilerek oynamanız gerekir. Fenerbahçe bunu anladı ve şansının da yardımıyla Londra’da Arsenal ile berabere kalmayı başardı. Her maç bunun bilincinde olarak oynarlarsa, Avrupa sahalarında daha başarılı bir Türk takımı görebiliriz diye düşünüyorum.

Milli maçlar nedeniyle bir hafta ara verilen Türkiye Süper Ligi, bu hafta kaldığı yerden devam ediyor. Lige verilen arada takımlar hazırlıklarını sürdürdü. Ve ligde zor günler geçiren iki takım için, 18 Ekim 2008, Cumartesi gününde oynanacak maç çok önemli.

Oynadığı altı maç sonunda yalnızca bir puanı bulunan Kocaelispor’a göz atacak olursak… Süper Ligin yeni ekipleri arasında yer alan Kocaelispor, transfer dönemine hızlı bir giriş yapmaya çalışmıştı. Süper Lig hasreti dinen taraftarlarına yıldız oyuncu hediye etmek isteyen yönetim, bu amaçla girişimlerde bulunmuş; hatta Edgar Davids gibi oyunculara teklif götürülmüş; ancak transfer gerçekleştirilememişti. Ayrıca Kocaelispor’un mali durumu pek iyi değildi. Yine de takım için gerekli transferler yapılmıştı. Yönetim 2007-2008 sezonunun son dört haftasında takımı çalıştıran ve “4′te 4″ yaparak takımı Süper Lig’e taşıyan Engin İpekoğlu ile devam kararı almıştı. Ayrıca takım için bir nevi “Sırp” ekolü yaratılmaya çalışılmış, bu oyuncuların yanlarına da Murat Hacıoğlu, Bülent Bölükbaşı gibi Süper Lig için tecrübeli sayılabilecek oyuncular getirilmişti. Bir de Türk Futbol’unun hakkı yenen ve son yıllarda gözden düşen yıldızı Serhat Akın, Fenerbahçe’de tam 4,5 sezon boyunca sakatlıklarla boğuşan ve yedek kulübesine hapsolan Kemal Arslan, yine Fenerbahçe’den yönetim ile olan anlaşmazlıkları sonucunda ayrılan Serdar Kulbilge bunlara eklenince ortaya adeta bir “güveç” çıkıverdi.

Takımın yıllanmış oyuncularından Serdar Topraktepe’nin Süper Lig için yetersiz ve yaşlı oluşu da hiç dikkate alınmadı, tecrübeli ve yıllanmış olması yeterliydi takıma girmesi için. Sırp transferler arasından ise en kayda değer olan isim Nenad Jestroviç. 1976 doğumlu futbolcu, Belçika’nın en büyük takımı Anderlecht’te dört başarılı sezon geçirmiş, vadesi dolunca da Birleşik Arap Emirlikleri’nin yolunu tutarak cebini doldurmuş ve soluğu Kocaelispor’da almış. Kariyeri bitmek üzere olan, kariyeri biten ve kariyeri bitmeye yüz tutmuş futbolcular ülkesinin yalnızca bir üyesi O da. Tıpkı Fenerbahçe’den ayrıldığından beri doğru düzgün futbol oynama imkanı bulamayan ve ancak Kocaelispor’a giden Serhat Akın gibi. Türkiye’de kulüp çalıştıran yönetimlerin, geçmişteki hataları hiç ama hiç dikkate almadığının basit birer kanıtı bunlar. Bülent Bölükbaşı, Serdar Topraktepe, Murat Hacıoğlu gibi oyuncularla dolan bir kadro, “asansör takım” olmaz da ne olur, söyleyin lütfen.

Her neyse, Kocaelispor’un toparlanması, oyuncuların birbirine kaynaşması, sakatların düzelmesi ve takıma adapte olmaları için zamana ihtiyaçları var demek isterdim. Bunu söylemek çok zor. Zira Süper Lig belirli bir kesim tarafından ne kadar hafife alınırsa alınsın, düşünüldüğü kadar kolay bir lig değil. Kocaelispor yönetimi de -belki de- bu düşüncelerle yola çıkarak Türkiye Kupası’nda Manisaspor’a karşı alınan 4-1′lik yenilginin ardından Engin İpekoğlu ile yollarını ayırıp, Türk Futbolu’nun hiç alçalmayan değeri Yılmaz Vural’ı göreve getirdi. Yılmaz Vural üç büyüklere karşı olan hırsı, bir gün üç takımdan birisini yönetme isteği ve küme düşme tehlikesi yaşayan takımların kurtarmasıyla meşhur bir teknik adam. Lige verilen arayı iyi kullandıysa, oyuncularını iyi hazırladıysa, bu Cumartesi günü Fenerbahçe’den puan ya da puanlar almaları hiç sürpriz olmaz.

Fenerbahçe takımının şu zamana kadarki haliyle puan kaybetmesi de hiç sürpriz olmaz tabii ki. Sakat oyuncuların iyileşmesi, eski formlarına kavuşmaları zaman olacak fakat Fenerbahçe’nin sabredecek vakti yok. Zira Kocaelispor maçının ardından Şükrü Saraçoğlu’nda oynanacak çok zor bir Arsenal maçı var. Aragones ve öğrencilerinin işleri hiç de kolay değil…

Yeni sezonun başlamasıyla birlikte Fenerbahçe’de sorunlar bitmek bilmiyor. Geçtiğimiz yıl attığı kritik gollerle takımına hayat veren Deivid de Souza’nın uzun süren sakatlığı, istikrarsız Uğur Boral ile değişmeli oynayan ve kimi zaman takımına faydası dokunan Vederson’un yokluğu, 2003-2004 sezonundan beri Fenerbahçe’de çok kilit bir rol oynayan Marco Aurelio’nun takımdan ayrılması, sezon başından beri Edu-Lugano ikilisinin sakatlık ve cezalardan dolayı bir türlü bir arada oynayamaması… Sorunları satırlarla uzatabiliriz. Aziz Yıldırım’ın yıllardır takıma kazandırmaya çalıştığı “yabancı futbolcu” ekolünü eleştirebiliriz örneğin. Bu ekol, takımda çok fazla yabancı oyuncu oynaması değil. Fenerbahçe tarihinin en başarısız sezonlarından olan 1999-2000 sezonu ve öncelerinde, yabancı oyuncu tercihleri Afrikalı oyunculardan yana kullanılıyordu. Genk’ten gelen Oulare veya Gaziantepspor’dan gelen Yaw Preko gibi oyuncular Fenerbahçe’de başarılı olamadı. Ardından yeni arayışlara giren yönetim, 2000-2001 sezonunda önemli transferler yaptı. Bu sefer takımın yabancı tercihleri Sırp, Yugoslav ve Hırvat oyunculardan yana kullanılmıştı. Yapılan transferlerin çoğu tuttu, hatta ilk sezonda başarı geldi. Gelecek sezon kadro korunmasına rağmen başarı sağlanamadı. 2003-2004′te Aurelio’nun gelişiyle başlayan “Brezilya” süreci ise 2004-2005 sezonunda Alex, 2006-2007′de Deivid, Edu, (Ayrıca Güney Amerikalı olduğu için Brezilyalı futbolcularla lisan problemi yaşamayan Lugano.) 2007-2008′de ise Vederson ve Roberto Carlos ile devam etti. Elbette başlarında bulunan “Beyaz Pele” Zico’yu unutmamak lazım. Zico’nun gelişiyle ilk sezonda şampiyonluk; ikinci sezonda ise Şampiyonlar Ligi’nde çeyrek final başarısı yakalanırken takımdaki futbolcular arasındaki uyum göz dolduruyordu.

Ne var ki, Aziz Yıldırım ve yönetimi geçtiğimiz sezon takımın şampiyon olamaması sebebiyle Zico ile yolları ayırma kararı aldı. Futbolcular ve Zico arasındaki o müthiş uyum artık asla sağlanamayacaktı. Zico yerine getirilen hoca ise, 70 yaşına gelmiş, EURO 2008 şampiyonluğu haricinde kariyerinde yalnızca birkaç kupa bulunan, İspanya’daki kulüp kariyerinde daha çok takımların kümede kalmasına yardımcı olmasıyla bilinen Aragones getirildi. Aragones 70 yaşında iken Avrupa’nın en önemli kupasını kazanmış, bir anlamda ikinci baharını yaşıyor; diğer yandan ise yaşı ve yeni kazandığı zaferi sebebiyle “doygun” bir görüntü sergiliyordu. Nitekim öyle de oldu. Fenerbahçe takımındaki futbolculardaki kazanma hırsını, sene başından beri çıkılan hiçbir maçta göremedik. (MTK ve Partizan maçlarını hariç tutuyorum, zira o maçların seviyesi Türkiye Ligi’ndeki Fenerbahçe maçlarından bile düşüktü neredeyse.) İlk altı haftada alınan dört mağlubiyet ve iki galibiyet ile Fenerbahçe sıradan bir Süper Lig ekibi haline geldi. Deplasman takıntısını hala daha üzerlerinden atamamaları bir yana, kendi sahalarındaki maçlarda bile sergiledikleri futbol bütün taraftarları çileden çıkarttı.

Kaldığımız yere dönecek olursak, 2008-2009 sezonunda Fenerbahçe yönetimi yapılmaması gereken birşey yaptı. Uyum içindeki Brezilyalılar dağıldı. Yabancı tercihleri ise teknik direktör Aragones’in isteği doğrultusunda İspanya’dan yana kullanıldı. Guiza, 28 yaşında ve kariyerindeki neredeyse tamamen as olarak oynadığı ilk yılını başarılı bir şekilde geride bırakmış, üstelik İspanya gibi Dünya’nın en zor ligleri arasında gösterilen bir ligde gol kralı olmuştu. Hiç de yabana atılır bir başarı değildi bu, ayrıca EURO 2008′de de efsanevi oyuncu Raul yerine milli formayı giymiş ve iki de gol atmıştı. Aragones’in tercih ettiği ikinci oyuncu ise ilginçti. 1975 doğumlu, takımı Villarreal ile geçirdiği son 6 sezonda sadece 152 lig maçında forma giymiş olan Josico getirildi. Josico geçen sezonu sakatlıklarla boğuşarak geçirmiş ve yalnız 15 maçta oynayabilmişti. Transfer edildiği mevkiide daha önce Aurelio gibi Fenerbahçe’nin son 5 sezonundaki başarılarında büyük pay sahibi olan, Appiah gibi Juventus’ta iyi işler yaptıktan sonra kariyerinin zirvesinde Fenerbahçe’ye gelen ve ilk sezonunda çok iyi oynayan oyuncular vardı. Josico’yu ise adını andığımız iki futbolcuyla kıyaslamamıza imkan yok ne yazık ki.

Takıma katılan üç İspanyol’un şu ana kadarki katkıları ortada. Guiza, Şampiyonlar Ligi ve lig maçlarında toplam 2 gol atabildi; Aragones takımı başında çıktığı toplam 12 resmi karşılaşmada 5 galibiyet, 2 beraberlik ve 5 yenilgi aldı; Josico ise geldiğinden beri yalnızca birkaç maçta forma şansı buldu, şimdi de sakatlığıyla boğuşuyor. Fenerbahçe’nin bu sezonki temel sorunları arasında neredeyse mükemmel işliyor diyebileceğimiz bir dengeyi bozmak yer alıyor. İspanyol ekolü mü? Del Bosque’yi ne çabuk unuttuk?.. Fenerbahçe’nin bir an önce hataların üstesinden gelmesi gerekiyor…