Haftanın beklenen maçı, içkiler çerezler hazırlanmış maç saati bekleniyor evlerde. Maçın başlamasıyla beraber oldukça zevkli bir mücadeleye tanık oluyoruz. Hakkında bol bol yazmak istediğim bir oyuncu, Alanzinho çıkıyor sahneye ve artık takıma uyum sağlamaya başladığının sinyalini veriyor. Hakikaten şahane bir maç çıkardı kendisi, umarım daha da iyi alışıp büyük işler yapar Trabzon’da. Daha sonra yine Alanzinho’ya yapılan faulün es geçildiği pozisyonun devamında Arda’nın harika pasını Baros ağlara gönderiyor ve durum 1-1. İlk yarının sonunda oldukça heyecanlı ve zevkli bir karşılaşma izlediğimizi düşünerek ikinci yarıyı beklemekteyiz.

İkinci yarının başlamasıyla beraber, garip bir gerginlik var taraftarlarda, bizim salon da geriliyor ilginç bir şekilde. O maç izleme isteği, yerini insanı kasan bir strese bırakıyor. Oyun sertleşmiş, hakem oyun üzerindeki hakimiyetini sağlamaya çalışıyor fakat özellikle Trabzonlu oyuncular çığrından çıkmak üzere. Her pozisyonda itiraz eden Gökhan Ünal hakemleri baskı altına almaya çalışıyor. Galatasaraylı taraftarlar ister istemez Hamburg maçını düşünmeye başladı, nasıl olsa bu maçın telafisi olur düşüncesi geçiyor içlerinden. Daha sonra Baros’un azmi ve Arda’nın fırsatçılığı ile Galatasaray bir gol daha buluyor ve bu dakikadan itibaren Lig Tv’den gelen Galatasaray tezahüratlarını baskın şekilde duyuyoruz. Arda Turan; bu yaşta bu tecrübeleri yaşayabilmiş bir futbolcu olarak takdir edilmesi gerekiyor. Yeşil sahalarda şımarık davrandığı, gece hayatını abarttığı iddia edilen dönemler oldu, medyamızın kötü niyetli adamları yıpratma çalışmalarında başarılı son yıllarda. Fakat o, tüm bunlara cevabını hep sahada vermeyi başardı, gerek rakipleri ve hakemler ile diyalogları, gerekse takındığı örnek tavırlarıyla iyi bir futbolcu olduğunu kanıtladı. Umarım onu daha fazla harcamaya çalışmazlar.

Galatasaray’ın golünden sonra kaybolan otorite ve daha da gerilen atmosfer eşliğinde oyun gittikçe sertleşmeye devam etti. Futbolun güzellikleri, yerini stresle izlediğimiz amansız bir mücadeleye bıraktı. Ve son 10 dakikaya girdiğimizde yine Alanzinho’nun harika asisti ile Colman De Sanctis’i bir kez daha üzdü. Bu maçta De Sanctis gerçekten çok iyi iş çıkardı, 2 golde de yapabileceği hiç bir şey yoktu ve yine haksız bir biçimde boynu bükük ayrıldı sahadan.

İki takım da galibiyeti hak etti diyebiliriz, fakat sonuç olarak iki takım da birbirini vurmuş oldu; zirvedeki rakiplerinin işine yarayacak bir skor ortaya çıktı. Ersun Yanal’ın tercihleri çok yerinde iken Bülent Korkmaz’ın değişikliklerini talihsiz buldum diyebilirim, özellikle artık bitmiş olan Ümit Karan dururken, sırf ortamı geriyor diye Baros’u oyundan çıkarması, onun yerine giren Yaser’in kırmızı kart görmesi ve bu genç oyuncunun da bu senelik sona ermesi çok kötü oldu. Milan Baros zaten cezalı duruma düşmüş, kırmızı kart görüp çıksa ne farkeder diyebiliyoruz, maç bitip olan olduktan sonra tabii.  Yine de sahada diri bir adam kalmış olacaktı iki adım koşamayan Ümit’in yerine. Ama sonuç olarak hem Baros hem de Yaser’i kaybetti Galatasaray, Arda da oyundan çıkmak zorunda kalınca, ileride top yapabilecek kimse kalmadı ve Galatasaray yarı sahasına gömülmeye mahkum oldu. Üstelik son dakikalarda hala maçı kazanabilme şansı var iken Serkan Kurtuluş gibi tecrübesiz bir defans oyuncusunu oyuna sokması ile maçın sonucunu tayin etti. Lincoln’ü oynatmaması konusuna hiç girmek istemiyorum, ama zaten maçın sonucu beklediğim gibi olduğu için de Bülent’e başarısız demem yerinde olmaz.

Bu maçın yıldızları ise Alanzinho ve Arda. İkisi de birer gol ve asist ile oynadılar, maç boyu seyirciye zevk verdiler. Her şeye rağmen güzel bir Pazar akşamı yaşattıkları için tebrik etmek gerekiyor iki takımı da. Rengarenk Trabzon seyircisini ve Avni Aker’de kendini gösteren Galatasaraylı taraftarları da kutluyorum.

Bugün izlediğimiz Galatasaray - Beşiktaş karşılaşması, kaliteli oyuncuların sahne aldığı, yüksek tempolu ve zevkli bir mücadeleye sahne oldu. Futbolun doğası gereği öne çıkan sporcular, gerek oyun içi gerek oyun dışı hareketleriyle bize güzel anlar yaşattılar. Öte yandan sporculardan başka öne çıkmayı arzulayan kişiler de vardı her zamanki gibi, çıkar ilişkilerini gözeten bazı kişiler yine sporun üzerini gölgelemeye kararlıydı. Çoğu derbi gibi iki tarafı memnun etmek neredeyse imkansız idi.

Maçın her anında gördüğümüz şey, futbolcuların birbirine gösterdiği karşılıklı saygı, sportmenlik ve anlayışlılık idi. Gerek maç öncesi, gerekse sonrası; oyuncuların birbirine sarılması, gülüşmeleri, birbirlerini anlayışla karşılamaları çok güzel görüntüler idi. Hakem Cüneyt Çakır’a gelecek olursak; sahaya “derbi yönetmek” amacıyla çıktığı belli oluyor. Kartlarını kullandığı pek çok pozisyonda, toleranslı davranma niyetinin olduğunu fakat oyuncunun itirazı üzerine kartlarına başvurduğunu görüyoruz. Tartışılacak pozisyonlar elbette ki var, fakat hakemde bir art niyet aramak söz konusu olamaz kanımca.

Benim takıldığım iki pozisyon var, biri Servet ile Holosko’nun mücadelesinde çaldığı faul, diğeri ise Delgado’nun kırmızı kartı. Delgado’ya gerçekten yazık olduğunu düşünüyorum. Bu kadar yetenekli ve kişilikli bir futbolcu, taraftarının gözünde düştüğü durumu hak etmiyor bence. Bazı maçlarda yıldızlaşıp takımını sırtlasa da, bazı maçlarda yaşadığı şanssızlıklar sonucu taraftarın gözündeki değerini kaybetmiş görünüyor. Bugün de bir anlık hırsın kurbanı oldu denebilir. Hakem, Delgado’nun hareketlerini doğru mu anladı yanlış mı anladı bilemeyiz, sonuçta her iki durumda da hakemin kart kararlarına yapılan bir itiraz söz konusu. “Bana kart gösterdin, ona göstermiyorsun” demek de bir kart isteme şekli aslında. Sırf hareketinden dolayı ikinci sarısını görmüş ve atılmış olabilir, hakemin takdiri tabii ama bunun maçın kaderini değiştirebileceğini düşünmedim hiç. Zira oyunun gidişatı ibrenin Galatasaray’dan yana olduğunu gösteriyordu dersek yanılmayız.

Gelelim asıl konumuza; Yıldırım Demirören ve saz arkadaşlarından bahsetmek istiyorum biraz. Yıllardır her yolu deneyen, ama yine de başarıya ulaşamayan birisi Demirören. Bugün geldiği noktada ise, ezeli rakiplerinin taraftarı tarafından dahi alaya alınarak istifaya davet edildiğini görüyoruz. Peki bu kişi suçu hiç kendinde aramamış mıdır? Bunu bilemeyiz. Fakat bu hırslı başkanımızın en büyük hatası, taraftarının büyük çoğunluğu tarafından desteklenmeyen açıklamalarda bulunarak, sanki tüm Beşiktaş camiasının görüşü öyleymiş gibi lanse etmesidir. Bu durumdan utanç duyan Beşiktaşlı arkadaşlarımız olduğunu biliyorum. Başkanın ise bu durumu alışkanlık haline getirmesi gerçekten rezalet bir olaydır.

Başarısız olduğunda veya istenmedik bir şey olduğunda suçu başka nedenlere atmanın psikoloji biliminde adı konmuştur. Bizim insanımız bunu pek çok zaman yapar. Ancak bazı şeyler kabak tadı vermeye başladı. Daha hatayı kendinde aramadan, başarısızlığın nedeninin tamamen bambaşka olaylardan ibaret olduğunu iddia etmek bazı kişilerde alışkanlık yapmış. Başlarda kendileri de inansa da, bugün bunun samimiyetsizce bir yaklaşım olduğunun farkına varmış olmalılar. Aklı başında ve gelişmeye yatkın olan her insan, önce hatayı kendinde arar. Başarısızlığın gerçek nedenini bulana kadar başarısız olmaya mahkumsundur. Her mağlubiyetten sonra yapılan duygu sömürüleri, ortaya atılan komplo teorileri artık eskisi kadar prim yapmıyor maalesef. Beşiktaş taraftarı da artık bilinçlendi ve önündekini görebiliyor. Ortada başarısız ve karışık bir takım, yanlış üstüne yanlış yapan bir yönetim var. Taraftar bile kendini eleştirebilmeyi öğrenmişken, yönetim konusunda becerikli insanlar nasıl geri kalmış anlamak çok güç.

Şimdiki Beşiktaş yönetimi, bu durumu öylesine benimsemiş olacak ki, Demirören çıkıp, saha içinde açık seçik hakemi tehdit eden kişiler için, “Az bile yapmışlar” diyebiliyor. Bu, rezaletin had safhasıdır. Böyle bir yaklaşımla gelişebilmek, seviye atlayabilmek imkansız. Bugün, benim de Beşiktaş yönetiminin istifasını beklemeye başladığım gündür. Gerek Türk futbolunun kara lekelerinden kurtulması, gerekse takımımın karşısında eski ezeli rakiplerinden birini başı dik görebilmek için bunu arzuluyorum.

Galatasaray’da geçtiğimiz sezonun en çok eleştirilen isimlerinden biri olan Cassio Lincoln, bu sezon çok daha iyi bir performans sergiliyor. İstatistiklere bakacak olursak, Galatasaray’ın bu sezon gol atamadığı 4 resmi karşılaşmanın 2’sinde Lincoln yer almamış. Her takımın bir beyne sahip olması gerektiği su götürmez bir gerçek. Galatasaraylı taraftarların yıllarca dile getirdiği 10 numara ihtiyacını, Lincoln gidermiş gibi görünüyor. Bugün Galatasaray’ın deplasmanda aldığı 3-0′lık Ankaragücü galibiyetinde 3 golde de Lincoln’ün asistinin olması bunun canlı bir örneği.

Geçtiğimiz hafta Hacettepe evinde 9 kişi kaldığı maçta Galatasaray’a 3-1 ile boyun eğmiş, Lincoln maç sonuna doğru boş alanda yaptığı top sektirme hareketiyle bazı futbol otoriteleri tarafından eleştiri yağmuruna tutulmuştu. Halbuki futbolun aslında bir şov olduğu unutulmamalı. Bu şovu daha da güzelleştiren hareketleri yapmak ne zamandan beri ayıp oldu? Lincoln bu sezon oldukça başarılı bir futbol sergiliyor, sırf artistik hareketler için çıkmıyor sahaya. Yüksek tekniğe sahip sayılı oyunculardan da bir kaç güzel hareket göremezsek ligimiz Norveç liglerine döner herhalde. Birinin sahaya çıkıp top sektirmesi veya topuk pası verebilmesi için illa Cristiano Ronaldo veya Messi olması lazım değil.

Lincoln haklı olarak bu sezon taraftarın sevgilisi olmayı başardı, ancak en ufak pas hatasında kahvelerden pencereme kadar ulaşan küfürler, futbolun nankör bir spor olduğunu kanıtlar gibi. Yine de ben Lincoln’ün, maçlarda laubaliliğe kaçan hareketlerden mümkün olduğunca sakındığını ve gereken ciddiyeti gösterdiğini görüyorum. Sanırım böyle bir futbolcuya sahip olduğumuz için şanslıyız. Bu performansını bozmadan, sakatlanmadan, başarılarına devam etmesini umuyorum.

Hertha Berlin, az sevindirmemiştir Galatasaray taraftarını. Yine deplasmanda ev sahipliği yapan Galatasaray, yine çıkışta olan bir Hertha, ve aynı sonuç.”Görüşmek üzre” tezahüratı da güzel bir ironiydi gerçekten.

Arda başta olmak üzere çoğu Galatasaraylı futbolcunun yüzünde çok büyük bir ciddiyet göremesek de, Barış, Mehmet Topal, Servet ve De Sanctis canla başla oynadı diyebiliriz. Öte yandan Baros haricinde tüm takım çok iyi performans gösterdi. Baros da penaltı vuruşuyla gol görevini yerinde getirdi.

Eller kollar tüm maç boyu aktifti, tartışılabilir çok pozisyon var. Yüksek kart istatistiğine sahip denebilecek hakem ise, özellikle ilk yarıda ve ikinci yarının başında pek çok sarı kartlık harekete tolerans gösterdi ancak yine de 9 adet sarı kart göstermek zorunda kaldı. Herhalde çok kart göstermiş olması kendisinden değil kaderinden kaynaklanıyor. Bu maçta 4 kez penaltı noktasını gösterse sanırım kimsenin diyecek bir şeyi olmazdı.

Galatasaray, inişli çıkışlı grafiğinde bu maçı çıkış noktalarından birine yerleştirdiği için mutluyum. Özellikle takımın bulduğu isabetli şutlardan memnun oldum. Öte yandan Olympiakos’u evinde 1-0 mağlup eden Metalist, hakikaten tebrik edilmesi gereken, çok garip bir takım. Lucescu bu takımın, Ukrayna’nın en zengin 3 kişisinden birinin idaresinde olduğunu ve takımda çok değerli futbolcuların yer aldığını söylemişti. Luce’yi dinlemekte yarar varmış. Grup tahminlerime bakarsak; hayal kırıklığı yaratan Benfica’nın yerini Metalist’le değiştirmeliyiz sanırım.

Herkesin beklediği derbi maç bu akşam oynandı, her zaman olduğu gibi heyecan vericiydi. Her derbi haftası olduğu gibi bu haftayı da istatistikler okuyarak geçirdik. “İlk golü atan kazanıyor.” yorumu ise son olarak kabul edilen görüş oldu ve pazar günü maç öncesi manşetlerini oluşturdu. Her sene aynı veya benzer başlıkları görmek sinir bozucu olsa da, derbi heyecanının hiç azalmaması milletimiz için güzel bir olay. Elbette burada toplum değerlendirmesi yapacak durumda veya konumda değilim, fakat açıkça gözüken bu.

Her neyse, Benfica’yı iyi futbol ile deplasmanda yenen bir Galatasaray ve karşısında daha moralsiz bir Fenerbahçe vardı. Alex oynayacak durumda değildi, Kewell ise sakatlıktan yeni çıkmıştı, yedekler arasındaydı. Sene başından beri istikrarsız bir görüntü sergileyen Galatasaray’ın erken golüne Fenerbahçe’nin cevabı gecikmedi. Maç sürdü, sürdü, sürdü. Skor tabelası 4-1′i gösteriyordu.  Bitiş düdüğüyle tüm izleyenler bir “Oh!” çekti. Kazanan taraf da olsanız, kaybeden taraf da, derbilerin bitmesi rahatlatıcı bir olay. Stres bitiyor en azından.

1987 doğumlu milli futbolcu Arda Turan sahada çok çirkin hareketler yaptı. Kendisinden 10-12 yaş büyük olan yardımcı hakemlere yaptığı el-kol hareketleri, kendisini toplamaya söyleyen futbolculara gösterdiği tepkiler, derbinin çirkin yüzüydü. Hırs, bir yere kadar hırstır ve belli bir çizgiyi aştığı zaman çirkinleşiverir. Ancak suç Arda’nın değil elbette, yıllardır Galatasaray’ın ön planda olan oyuncularına baktığımızda tabloyu görebiliriz. Son 1996-1997 sezonunda geldiği Galatasaray’ın unutulmazları arasına giren Hagi, Erol Ersoy’un suratına tükürmüştü, taraftarlarına “Hırsızsınız siz!” diye bağırmıştı.  Hasan Şaş’ın saha içi tavırlarına, efsane kaptan Bülent Korkmaz’ın hareketlerine ayrıca değinmeye gerek yok. Hakemler ise ne yazık ki bu tavırları görmezden geliyor. Arda Turan’a kırmızı kartı göstereceksin ki, bir daha yapmasın. Aynı Hasan Şaş Galatasaray’ı defalarca ve milli takımımızı Gürcülere karşı oynarken yaktığından sonra hareketlerine çeki-düzen vermişti, şu anda çok daha aklı başında bir Hasan Şaş var Galatasaray’da.

Skibbe’nin yaktığı değişikliklerin Galatasaray’a bir faydası olmadı. Sakatlıktan yeni çıkan Kewell çok vasattı, sezon başından beri isktikrarsız olan Nonda ise neredeyse sahada hiç yoktu. Yine de bu değişikliklere tam olarak yanlış diyemeyiz. Sahada hakeme oynayan bir Ümit Karan ve isteksiz bir Milan Baros vardı ki, bu iki futbolcu ile devam edilmesi halinde sonuç pek farklı olmazdı.

Futbolcular bu galibiyeti Aragones’e altın bir tepside hediye etti. Aragones bu galibiyetle iyice morallendi, keza futbolcular için de aynısı geçerli. Gökhan Gönül artık tamamen kendisine geldi, sahanın flaş isimlerindendi. Selçuk Şahin’i de tebrik etmemek elde değil. Fenerbahçe’nin 14 Milyon Euro harcadığı Daniel Guiza’nın 10 maçta attığı gol sayısına ulaştı Selçuk. Bu sezon ligde ilk kez ilk 11′de başlayan Deivid ise 2. golünü şık bir vuruşla kaydetti. Sezon sonunda sözleşmesi sona erecek olan bu futbolcuyla sözleşme yenilenmeli… Neticede Fenerbahçe takımı hak ettiği bir galibiyet aldı. Fark daha fazla da açılabilirdi. Guiza bitirici olabilseydi örneğin… Bu durumda Aragones’in haline şükretmesi ve futbolcularına “4-1 kere maaşallah!” demesi gerekiyor bence…

Bu akşam öfkeli bir taraftar ile Skibbe’nin pek çok ortak yönünün olduğunu farkettim. İkinci yarıya başlarken “Benfica maçını kazandık, kazanan kadro bozulmaz mantığıyla çıktık sahaya, fakat şanssız bir şekilde ilk yarıyı mağlup kapadık. Umarım Kewell ve Nonda ikinci yarı oyuna girer” dedim. Beni duymuş olacak; ikinci yarıya Kewell ve Nonda değişiklikleriyle başladı. Gol pozisyonuna girememekle beraber, Fenerbahçe’nin Arsenal karşısında sergilediği etkili defans futbolu Galatasaray’ın savunmadaki eksiklikleriyle birleşince, ortada Galatasaray için kapkara bir tablo oluştu.

“Benim takımım karaktersiz oynamamalı, fark yesek de böyle karaktersiz oyun sergilemeyelim, cesur futbol oynayalım” diyenlerin sesi hala kulağımda. İşte Şükrü Saraçoğlu’nda, gereğinden fazla cesaret nelere sebep oluyor, hep beraber gördük. Günlerdir, basında, evde, sokakta, her yerde Galatasaray çok fazla şişirildi, müthiş bir beklenti oluştu. Kadro güzel, oyun güzel olsa da, futbolun bazı gerçekleri vardır. Ne kadar kötü durumda olsa da, ezeli rakibinizin sahasında böyle açık futbol oynarsanız yenilirsiniz. Bu beklentilerin oluşturduğu baskıyla sanki ev sahibiymiş gibi oynayan sarı kırmızılılar maça etkili başlasa da, ilk gelen moral çöküntüsüyle beraber bir daha hiç toparlanamayacakları bir yola girdiler.

İlk yarıyı Fenerbahçe, Galatasaray’ın gölgesinde 2-1 önde kapattı. Buraya kadar her şey bitmiş değildi, Galatasaray her ne kadar Lincoln’ün endirekt serbest vuruştan attığı geçersiz golden sonra moral ve konstrantrasyon olarak geriye düşse de, oyunu kendi lehine çevirebilecek güce hala sahipti. Fakat burada, Skibbe’nin düşüncelerinin, benim gibi evinde maç izleyen taraftarın, bir hırsla ortaya attığı düşüncelerden farklı olması gerekirdi. Kendi elini kolunu ikinci yarının başında bağlayan hocaya kalan tek şey, rezalete tanık olmaktı artık. Böyle maçlar bir dakikada kazanıp, bir dakikada kaybedebileceğiniz maçlardır. Henüz ikinci dakikada öne geçip, daha beş dakika üstünlüğünü koruyamıyorsan yenilmeyi hakedersin.

Skibbe’yi çok da suçlamamak gerek, zira bu gece şans faktörünün Galatasaray’dan yana olduğunu pek söyleyemeyiz. Fakat gördük ki, teknik heyetin ve futbolcuların öğrenmesi gereken önemli şeyler var, umarım bu ders yararlı olmuştur. Sonuç olarak bu akşam, Galatasaray defansta bu kadar hatalı olmasaydı, Fenerbahçe’nin, bu oyun yapısıyla gol bulması oldukça zor olurdu, fakat yine olan oldu, gelenek bozulmadı. Neyse artık, başka bahara.

Fenerbahçe 4 - 1 Galatasaray

Dürüst olmak gerekirse, bırakın çoğunluğu, maç başlayana kadar ben dahil bir çok Galatasaraylı dahi, böyle bir futbol beklemiyorduk bu akşam. Fakat Galatasaray, kendine yakışır bir galibiyet aldı, hem de Benfica’nın korkulan mabedi Estadio da Luz’da. Uzun zamandır deplasmanda böyle müthiş mücadele edip rakibini sıkıştıran bir Galatasaray izlememiştim. Sonunda beklediğimiz gün geldi ve çok şeyler beklediğimiz o şahane kadro gücünü gösterdi, üstelik takımın ateşleyicilerinden Kewell’ın yokluğunda, bu denli güzel atak organizasyonları sarı kırmızılı takımın taraftarlarının yüzünü güldürdü.

Öncelikle Skibbe’yi tebrik ediyorum, kanatları geçişe kapatıp Benfica’nın atak yollarını büyük ölçüde kesti. Orta sahada Meira ve Ayhan gerek savunma olarak, gerekse hücuma çıkarken çok iyi işler çıkardı. Baros başta yerini çok yadırgadı fakat asıl yerinde oynadığı dakikalarda top kontrolündeki ustalığı ve takım oyunuyla çok yararlı oldu. Lincoln çok koştu, mücadele etti ve alkışı haketti. Özellikle bu kadar çok koşup 90 dakikayı tamamlayabilen Arda’yı ayrıca tebrik ediyorum, gelişiminin durmadığını her maç üstüne koyarak gösteriyor bizlere. Sabri de aynı şekilde bu sezonki iyi futboluna devam ediyor, geçtiğimiz sezondan bu yana çok yol kat etti gerçekten. Servet ve Hakan Balta da görevlerini başarıyla yerine getirdi. Ümit Karan ise tam gereken zamanda ortaya çıkıp fırsatçılığını konuşturdu ve takımını rahatlatan golü attı.

Maçın kahramanları Emre Aşık ve De Sanctis’e gelelim. Emre bu yaşta takdire şayan oynadı, attığı gol haricinde defansta yaptığı kritik müdahaleler ve verdiği güven maçı birinci derecede etkileyen faktörlerdi. Kendisinden çok şey beklenmemesine rağmen geceye damgasını vurdu denebilir. De Sanctis de harika bir performans göstererek kendini kanıtladı ve ona güvenenleri haklı çıkardı. Yaptığı önemli kurtarışlarla izleyenlere kendini alkışlattı. Gerçekten kumaşı çok kaliteli bir kaleci, onu Galatasaray’ın kalesinde görmek keyif veriyor.

Bu kadronun çok büyük işler yapmasını beklediğimi daha önce de belirtmiştim. Benfica deplasmanında bu kadar iyi bir performans beklemiyordum fakat Galatasaray, gerçekten çok zevkli bir futbolla güzel bir galibiyet yaşattı bize bu akşam. Umarım takım bu havasını kaybetmez ve özellikle Avrupa arenasında başarılı bir sezon geçirir. Bu kadro bunu hakediyor.

Maçtan önce ısrarla söylediğim bir şey vardı. “Galatasaray temiz bir skorla kazanacak”. Her ne kadar Galatasaray kaybederse fena bir yenilgi alacağı gerçeği aklımdan çıkmasa da, öngörülerimde yanılmamış olmam beni mutlu etti. Ve ne yalan söyleyeyim aklımdan geçen “temiz skor” tanımının içinde bu kadar rahat alınacak bir galibiyet yoktu.

Aslında ilk 20 dakika Trabzonspor için büyük şanstı. Galatasaray daha maça alışamamıştı ve atılacak bir golün maçın ibresini tamamen Trabzonspor’a çevireceği anlamına geliyordu. Ama Trabzonspor’un son vuruşlardaki yeteneksizliği ve Skibbe’nin oynadığı Servet-Emre kumarının iyi tutması maçı Galatasaray lehine çevirdi. Üstüne üstlük Arda’nın 26. Dakikada attığı gol Trabzonspor’un disiplinini tamamen bozdu. Gerisi çorap söküğü…

Trabzonspor’un son 2 maçta yediği 4 gol de bunun habercisiydi aslına bakarsanız. Antalyaspor ve Konyaspor’dan yenilen 4 gol Song ve Egemen’in uyumunun bozulduğunu net olarak gösteriyordu. Tabi burada Trabzonspor kadronun neredeyse sıfırdan kurulmuş olduğu gerçeği var. Ersun Yanal’ın takımlarının klasik hastalığı ve düşüşe geçmesi Trabzonspor’da yaşanmaya başlamış gibi görünüyor. Doğal olarak bunu engellemek de Ersun Yanal’ın ellerinde.

Maçın ilginç bir yanı vardı ki, kasti olsun olmasın iki takımın da elle çok top oynamış olması. Maç bu nedenle kaç kez kesildi bilmiyorum ama; maçın skoruna etki etmesiyle, kartlara etki etmesiyle, maçın soğumasına neden olmasıyla çok önemli bir etmendi ki Bünyamin Gezer çok tevazü gösterdi bana göre.

Bir de Lincoln meselesi var. Bu adam ya kendini Türkiye Ligi’nin çok çok üzerinde bir futbolcu olarak görüyor, ya da GS’de oynamak istemiyor. Adam kartı olduğunu ve kırmızıyı göreceğini bile bile gidip köşe direğini söküyor, kırmızıyı görmeyince hemen sonraki pozisyonda kolunu uzatıp kırmızıyı görüyor. Bir de herkesin ağzında refleks olarak elini uzattı davası var. Yahu bir futbolcu nasıl refleks olarak kırmızı kart görebilir? Havadan gelen top olsa hadi uzanamadı elini uzattı diyeceğim. Bomboş pozisyon. Top havadan gelmiyor, omuz boyu uzatılan bir el ve buz gibi görülen bir kırmızı kart var. İstediği kadar özür dilesin, affedilecek bir hareket değildir bu bana göre. Ama yıldız oyuncu şımarıklığı diz boyu, teknik heyet de biraz alttan alıyor gibi.

Sabri’yi unutmamak gerek. Sakatlığı geçtiğinden beri milli takımda ve GS’de fırtınalar estiriyor. Rakip takımın sol kanadını ileri-geri durmaksızın enerjisiyle acayip rahatsız ediyor ve hataya zorluyor. Sonuç olarak da ortaya penaltıya maruz kaldığı pozisyon gibi pozisyonlar çıkıyor.

Arda da Kewell’la iki kanadı çapraz kullanarak sol kanatta yerini bulduğundan mıdır bilinmez inanılmaz bir maç çıkardı ve takımının galibiyete ulaşmasında en önemli rollerden birini üstlendi. Burada dikkat edilmesi gereken noktaysa; Kewell’ın da Arda’nın da sağ kanada geçtiklerinde etkilerini kaybetmeleri. Skibbe’nin bundan sonra sol kanatta kadro seçimine çok dikkat etmesi gerekiyor.

Bugün Trabzonspor kötüydü evet. Ama bu yolda Galatasaray’ın katkısı da inanılmazdı. Durmadan yapılan pas alışverişleri, hiç bitmeyen pres de Trabzonspor’un bitmesindeki büyük etkenlerdi.

Galatasaray umarım bugünkü oyununu Olympiakos maçına yansıtabilir de, eski günleri canlı canlı yaşama şansını tekrar elde edebiliriz.

Yıllardır kaliteli bir Trabzonspor’a hasret kalmıştık, bu sezon yapılan rekor sayıda transferler ve Ersun Yanal’ın her takımda yaptığı hızlı başlangıcıyla iyi bir hava yakaladı taraftarlar. Gerçekten izlemesi zevkli bir takım oldu. İstanbul dışından bir takımın başarılı olması beni hep mutlu ediyor. Ayrıca artık sahalarda Ersun Yanal tarzı teknik direktörleri daha çok görmek istediğimden Trabzon’un bu sezon başarılı olmasını umuyorum. Gerçi bir takımın bir sezonda bu kadar çok transfer yapıp yeni bir teknik adamla başarılı olması mucize gibi geliyor kulağa, fakat Trabzon çok iyi bir başlangıç yaptı ve devamını getirebilecek kapasitede.

Ersun Yanal, çoğu futboldan gelme ve sadece futbolculuklarından yaptıkları primlerle, yetersiz teknik bilgileriyle takımların başına getirilen teknik direktörlerimizden ziyade kendine has sistematik çalışmalarıyla başarıyı çabuk yakalıyor, gittiği her kulüpte yönetimin vizyonunu genişletiyor. Bu yönden takdir ettiğim, gerçekten bu işi yapmak için teknik direktör olmuş bir isim.

Eskiden 1. ligde oynamış futbolcular hakem olmak istediklerinde doğrudan klasmana yerleştirilirlerdi, bir dönem hakemliğimiz bu şekilde ilerledi. Şimdi ise eğitimini almadan hakem olabilmek imkansız, hele ki üst klasman hakemliğine kadar yükselebilmek, gerçekten iyi olmayı gerektiriyor. Ben hakemlerimizin geçtiği aşamaları artık teknik direktörlerimizin de geçmesini istiyorum. Yani Ertuğrul Sağlam gibi bir yandan teknik direktörlük kursuna gidip bir yandan da takım çalıştıran adamlar görmek üzüyor açıkçası. Tabii Ertuğrul hocanın başarısızlığı veya yetersizliği açısından söylemiyorum bunu ama, eminim ki bu konuda yeterli tecrübeyi kazanıp Beşiktaş’a gelseydi daha başarılı olurdu. Bir zamanki Oğuz gibi, Rıdvan gibi.

Galatasaray cephesine göz attığımızda, yeniden efsane bir kadro toparlanmış olduğunu görüyoruz fakat, bu kez müthiş bir uyum sorunu yaşanıyor. Takımın yapısı çok büyük oranda değişti ve henüz oyuncular birbirlerine tam hakim olamamış. Bu kadro için söylenebilecek çok şey yok, gerçekten çok kaliteli isimler var ve büyük başarı bekleniyor doğal olarak. Aslında başarıların yakın olduğu görülebiliyor fakat taraftarın, yönetimin ve futbolcuların sabretmesi gerek. Özellikle de önemli maçlarda alacakları galibiyetler çok büyük moral ve güven sağlayacaktır.

Kanımca sezonun ilk yarısının en zor maçına çıkıyor Galatasaray, kendi evinde olmasına rağmen. Formda, ateşli, başarıya aç ve iyi oynayan bordo mavililer, diğer iki büyük takımdan daha zorlu bir rakip olacaktır Galatasaray’a. Sarı kırmızılı takım ise normal şartlarda Trabzon’u yenebilecek güçte fakat maçın sonucunu kestirmek gerçekten çok zor. Galatasaray’ın defansif problemleri fakat kuvvetli bir hücumu var, Trabzon’un iyi bir defansı var ancak ataklarda problem yaşıyorlar. Bildiğim tek şey ise bu iki zıt takımın maçının seyir zevkinin bol olacağı. İyi olan kazanır umarım.

Galatasaray’da sezon açıldığından beri ilginç şeyler oluyor açıkçası. Takımın Şampiyonlar Ligi’nden elenmesini takım çalışamadı birarada dedik geçtik. Ligin dibine kamp kurmuş Antalyaspor’a verilen tek puanın ardından Bursaspor yenilgisi bana göre Skibbe’nin ipini çekmiştir.

Bazı şeyleri görememek için hakkaten kör olmak lazım. Bursaspor maçı öncesinde bütün basın bas bas bağırdı. “Skibbe Yusuf’a dikkat etmeli”, “Yusuf çok tehlikeli”. Boşa. Hadi Skibbe Türkçe’yi bilmiyor, medyayı takip edemiyor. Yardımcılarına söylemedi mi bu adam sene başında medyayla ilgili isteklerini? Bugün fatura Boakamp ve Davala’ya çıktı. Yarın daha hazin sonlarda onları da bulamayacak zaten.

Hepsi bir kenara, takımda ileriye doğru bir umut parıltısı göremiyorum. Takım henüz 1 yenilgi aldıysa burada teknik direktörün pek etkisi olduğunu sanmıyorum.  Herkes başına buyruk oynuyor. Bunun en büyük örneği de Servet zaten. Yanındaki Meira’nın ileri çıkışlarından mıdır bilinmez, kamburunu çıkarıp topla ileri gitmeye kalkıyor, gol atmaya kalkışıyor. Skibbe onu bir kez uyarsa toparlamaya yetecek. İleri çıkmasını kasten istediğini düşünemiyorum bile. Takımın diğer galibiyetlerini düşününce ya Kewell’ın oyunu okuma becerisi var ya da dediğim gibi bireysel atılan goller.

Arda’da bir haller var. Kewell’ın onun yerini kapatmasından olsa gerek maça tam odaklanamıyor gibi bir haller var. Tabi bu sakatlıktan çıkmasının ardından yaşadığı bir durağanlık da olabilir.

Bir de sakatlar var. Takımın önemli oyuncuları sakat deniliyor. Bir oyuncu sakatlıktan çıktıktan sonra istediği kadar hazırım desin, o oyuncunun maç eksiği vardır. Geçen maçta Mehmet Topal ve Arda sakatlıklarının geçmesinin ardından ilk 11’de maça çıktılar. Sakatlıktan yeni çıkan oyuncular rakip yorulduğu zaman , maçın son anlarında oyuna sokulur. Bu herkes tarafından bilinir. Skibbe bunu da mı bilmiyor? Doğal olarak Mehmet Topal ve Arda anında sakatlanıp maçtan çıktılar.

Aslında yönetim Feldkamp’a yaptıkları oyunu Skibbe’ye de denedi fakat başarısız oldu bu sefer. Geçen sene Feldkamp’ı istifaya zorlamak için Ahmet Akcan’ın görevine son vermişlerdi. Hemen ardından da Feldkamp istifa etmişti. Ama bu sefer iyi bir manevrayla Skibbe “onları ben de beğenmiyordum” diyerek  kredisini bir kaç maç daha uzatabildi. Büyük ihtimalle ilk kötü neticede tazminatını eline verip gönderecekler Skibbe’yi de.

Yerine Rijkaard mı gelir Mancini mi bilinmez ama Skibbe’nin çok uzun zamanı kalmadığı kanaatindeyim.

Levent Özel

Taraftarın ilk günden beri bitmeyen önyargıları ve endişeleriyle izlediği Galatasaray’ın patronu Michael Skibbe, eminim önceden, Türkiye’de teknik heyet koltuğunda 2 aydan uzun süre oturmanın zorlukları konusunda bilgilendirilmiştir. Yine de, tam olarak haketmemesine rağmen bir teknik direktör için zor günler yaşıyor olmalı.

Bir takım, yeni bir teknik direktöre verildiğinde, toparlanması ve oturması zaman alır. Bu süreç kimi takımlarda 1 aydan kısa sürede gerçekleşirken kimi takımların oturması için çok uzun süre çalışılması gerekir. Bu durumu göze alırsak, Skibbe’nin yeni takımıyla ilk Avrupa macerasında tökezlemesini başarısızlık olarak saymak haksızlık olur. Galatasaray ise şampiyonluk yaşatan teknik direktörleri bile bekletmeden göndermeye alışkın, fakat dünya geneline bakarsak bunun örneğine çok rastlanmaz. Açıkçası futbol anlayışımızın dünya yol katetmesi gerekiyor, özellikle de işin teknik yönüne daha bir saygılı bakmamız lazım. Sonuçta işin gerçek rengi, biz bilgisayar başında eğlenip mutlu olalım diye yapılmış oyunlarda olduğundan çok daha farklı.

Bu sezon başına ufak bir göz atalım. Rigobert Song gibi Galatasaray’da kemikleşmeye başlamış bir isim, büyük bir ihtimalle şampiyonluk yarışında rakip olacak Trabzonspor’a gitti. Takımın abisi, kaptanı, lideri Hakan Şükür gönderildi, ki bir takım kaptanı, takımın iletişimi, düzeni, hırsı, sevgisi, her şeyidir. Bu iki önemli ismin gidişinin yanında, Meira, Kewell, Baros, De Sanctis gibi yıldızlar kadroya dahil edildi. Gelen isimler herhangi bir takımın çehresini tamamen değiştirecek oyuncular. Takımdaki yabancılara şöyle bir bakarsak; 1 İtalyan, 1 Portekizli, 1 İsveçli, 1 Brezilyalı, 1 Avusturalyalı, 1 Çek ve 1 Kongolu futbolcu var. Hocaları Alman.

O halde hediyelik eşya tezgahı gibi yabancı kadrosuyla beraber, en önemli defansı ve kaptanı ayrılmış bir takımın, kısa sürede, birbirine uyum sağlamasını, aynı dili konuşamasa bile birbirini tanıyıp anlaşabilmesini, kadro yapısının ve taktiklerin oturmasını beklememiz yanlış olur. Bu durumda başarı da kısa sürede gelmeyecektir. Türkiye’de böyle bir kadro er veya geç mutlaka şampiyonluğu yakından kovalayacaktır, fakat başarı kıstası olarak Avrupa’yı ele aldığımızda takımın bu şartlarda zorlanacak olması da kaçınılmazdır.

Skibbe’nin yardımcılarının görevlerine son verilmesinin, kendisinin bilgisi dahilinde olup olmadığını bilmiyorum, fakat bu bir teknik direktörün gönderilmesi için yapılan zemin hazırlığıysa, çok büyük bir hatadır. Teknik adamın kendini gösterebilmesi için en azından sezon sonuna kadar sabredilmeli, başarılı olursa mutlaka onunla devam edilmeli.

Doğrusunu söylemek gerekirse, ne futbolcunun ne de teknik direktörün altın çağında olanı, koşa koşa Türkiye’ye gelmiyor, eğer çok büyük paralar dökülmezse. Bizim yapmamız gereken şey, Skibbe gibi teknik adamların kendini gerçekten ispatlayabileceği ortamı hazırlayıp, onlarla yükselişe geçmek, onlarla başarılı olmak. Yoksa takımlarımızın başına bu yıllarda bir Mourinho, bir Ferguson, Ranieri, Benitez gelecek değil. O sebepten yeni bir teknik direktör gelirken “Kim bu, tanımayız etmeyiz nereden çıktı?” demek yersizdir. Tabii bu söylediklerim yabancı teknik direktörler için geçerli.

Sonuç olarak taraftarlar olarak Skibbe’ye zaman vermeliyiz bence, çünkü kimin gerçekten başarılı olup olmayacağını bilemeyiz. Örnek olarak taraftarların şu anda mumla aradığı Mircea Lucescu’nun bu kadar iyi işler yapacağını kim bilebilirdi, Inter’in 3 teknik direktör değiştirip 8. olabildiği sezon ilk gönderilen kişiyken? Sabır her şeyin ilacıdır.

Bu sezon UEFA kupasının zorlu mücadelelere sahne olacağını söylemiştik. Önceki yıllarda belli başlı liglerin kalburüstü takımlarına bile gruptan kesin çıkar gözüyle bakardık. Şimdi ise günümüz futbolunun etkisiyle, gerçekten güçlü takımlar ortaya çıkmaya başladı, adını duymamış olsak bile! Bugün bir La Liga altıncısının gruptan çıkmasına şüpheyle bakıyorsak, Hollanda birinci ligini dördüncü bitiren takımın çıkma şansını çok az görüyorsak, işler gerçekten zorlaşmış demektir.

Öte yandan ben Galatasaray’ın çok iyi bir kura çektiğini düşünüyorum. Özellikle Ali Sami Yen’de oynanacak Metalist Kharkiv ve Olympiakos maçlarından alınacak galibiyetler gruptan çıkmamızı garantileyebilir. Ayrıca Almanya’da muhtemelen ev sahipliği yapacak Galatasaray, daha önce yaptığı gibi Hertha Berlin’i de üzecek gibi duruyor. Öte yandan Benfica deplasmanı gibi bir faktör var ki, prestijimizi kaybetmeden dönmemizi temenni ediyorum. Rakiplerimizi ufaktan inceleyelim.

A Grubu - Benfica, Hertha Berlin, Galatasaray, Metalist Kharkiv, Olympiakos

Portekiz tarihinin en başarılı kulübü diyebileceğimiz Benfica için söyleyecek çok fazla şey var aslında. Bu sezon kadrolarını çok fazla güçlendirdiler. Valencia zamanında Pablo Aimar, İspanya’da en sevdiğim takımın Valencia olmasının, yine aynı dönemdeki turuncu formayla beraber en önemli sebebiydi. Bu sene onunla beraber David Suazo ve José Antonio Reyes de ekibe dahil olarak kadroyu epey güçlü hale getirdiler. Oscar Cardozo, Nuno Gomes, Angel Di Maria ise kadronun diğer önemli isimleri. Stadyumları dünyaca ünlü 62.000 kişilik Estádio da Luz ve Benfica taraftarlarının maçlara katkısı gerçekten müthiş. Grup birinciliği için en önemli aday şüphesiz Benfica, açıkçası Galatasaray’ın da dahil olduğu deplasman takımları için çok zor maçlar geçeceği kesin.

Geçtiğimiz sezon ligde 10. olmasına rağmen “Centilmen takım” olarak UEFA Kupası’nda yer almasına hak tanınan Hertha Berlin, hatırladığımız gücünde değil. Dardai, Pantelic ile beraber bu sezon takıma katılan Raffael ve Voronin tanıdık isimler. Ancak gerçek şu ki Hertha Berlin iyi oynamıyor. Ligi düşme hattından sadece 13 puan yukarda bitiren ve 34 maçta 12 galibiyet, 14 yenilgi alan ekip toplamda -5 averaja sahip idi. Son yıllarda popülaritesi düşmekte olan Bundesliga’da hal böyleyken, Avrupa’da neler yapabileceğini kestirmek güç değil. Ben Galatasaray’ın iyi oynaması halinde muhtemel seyirci avantajıyla bu takımı deplasmanda(!) rahatça yenebileceğini düşünüyorum. Almanya’daki Türk seyirci faktörüyle beraber, Olympiakos ve Metalist maçlarının deplasmanda olması da gerçekten büyük şanssızlık Hertha için. Büyük bir sürpriz olmazsa son sırayı boylayabilir bu takım, en iyi ihtimalle Metalist’in üstünde 4. olabilir bence.

Son şampiyon Galatasaray, bu sezon gerçekten kağıt üzerinde çok kaliteli bir kadro kurdu. De Sanctis ki bu adam Euro 2008′de Buffon’un ardında 2. kaleci olarak kadroda yer almaktaydı, bence Galatasaray için büyük bir şans olabilir, sezon sonu kalmaya ikna edilmesini umuyorum. Defansta Meira kalitesini şimdiden kabul ettirdi, hızı, tekniği ve gücü ile vazgeçilmez defansı oldu takımın, Servet veya Emre Güngör ile yeterli uyumu sağlarsa Galatasaray defansı yaşadığı sıkıntılardan kurtulacaktır. Sol bekte Hakan Balta ve Volkan Yaman iki başarılı isim, sorun yaşatmayacaktır.

Galatasaray’ın Sebastian Perez’den beri yıllardır sorun yaşadığı sağ bekte ise yeni gelen Serkan Kurtuluş henüz çok genç. Mutlaka Sabri veya Uğur Uçar’ın iyileşmesi lazım yoksa bu pozisyon büyük tehlike arz ediyor. Orta sahada Linderoth ve Mehmet Topal oynayabilecek durumda olduktan sonra, Arda, Kewell, Lincoln gibi yıldızların yanında orta sahanın defansif yönü de yeterli seviyeye gelecektir. Arda ve Kewell’dan bahsetmeye zaten gerek yok, buna ek olarakLincoln bu sene gerçekten hakkını vererek oynadı şimdiye kadar. Basın her ne kadar yıpratmaya çalışıyorsa da, ilk alınırkenki beklentilerin hepsini teker teker karşıladı. Galatasaray’da nokta paslar atıp oyunu açabilen bir oyuncunun geri dönmesi büyük kazanç. Gerçek bir 10 numara gibi oynuyor bu sene, zevkle izliyorum. Forvette ise Milan Baros gibi dünyaca ünlü bir isim, bol gollü bir başlangıç yaptı Galatasaray kariyerine, alıştıkça daha da çok atacaktır eminim. Onun yanında Nonda var ki bir forvet olarak gerçekten Galatasaray’a yakışır bir futbolcu. Ümit Karan’ı da es geçmemek gerek, her ne kadar piyango misali bir oyuncu olsa da diğer iki oyuncunun yokluğunda forvette görev alabilecek bir isim. Sonuç olarak Galatasaray taraftarı bu sezon kimin formasını alacağını dahi şaşırdı, gerçekten yönetimi tebrik etmek gerekiyor transferler konusunda.

Galatasaray gerçekten çok şanslı bir kura çekti. Benim tahminim Benfica’dan deplasmanda 2 ya da 3 gol yiyerek geri döneriz. Diğer maçların her birini kazanma şansımız yüksek. İstanbul’da Olympiakos ve Metalist’i rahat yener Galatasaray, yine Hertha’yı da Berlin’de yeneceğini düşünüyorum. Galatasaray bu gruptan 2. olarak çıkacaktır.

Gelelim bu sezon Türk futboluna sıkı bir ders veren Metalist Kharkiv’e. Gerçekten çok disiplinli ve haddini bilerek oynayan, kazanan bir takım. Beşiktaş evinde 1-0 yendiğinde işlerin zora gireceğini anlamıştım. Dinamo Kiev’i deplasmanda yenen, Shaktar Donetsk ile yine deplasmanda berabere kalan bu takım evinde Beşiktaş’ı ayarlayacağı akşam arkadaşlarıma Beşiktaş’ın büyük bir ihtimalle yenileceğini fakat tur atlayabileceğini söylemiştim. Fakat kimse 4-1 gibi bir skoru tahmin etmemiştir sanırım. Kanımca Beşiktaş hem çok şanssızdı, hem de kötü bir teknik heyet hatasına daha kurban gitti. İşin iyi tarafı artık Galatasaray’ın bu takımı küçümseyemeyecek olması. Metalist Kharkiv’in gruptan çıkabilme şansı var, eğer Olympiakos’u evinde yenebilirse. Fakat ben grubu 4. olarak tamamlayacaklarını düşünüyorum.

Yunanistan’ın ateşli takımlarından Olympiakos bu sezon çarpıcı transferler yapıp lige iddialı başladı. Yunan liginde 5 maçta 13 puanla PAOK’un üstünde liderlik koltuğunda oturan Olympiakos’un, bu sezon Portuguesa’dan €9.000.000 karşılığında transfer ettiği 21 yaşındaki Diogo Luis Santo 5 maçta 3 gol atıp taraftara kendini çabuk sevdirdi. 25 yaşındaki Dudu Cearense de CSKA Moskova’dan €6.000.000 karşılığında transfer edildi. Kadrolarında Kovacevic, Raul Bravo, Zewlakow, Galletti gibi önemli isimler de yer almakta. Şampiyonlar Ligi’nde Anorthosis’e yenilmelerinin ise reklam amaçlı olduğu kanaatindeyim. Fikstür olarak çok da iyi olmayan Olympiakos’un 3. olacağını düşünüyorum. Eğer çok iyi oynarsa Galatasaray’ı geçip 2.  olabilirler, fakat Anorthosis karşısında oynadıkları futbolu önemli maçlardan birinde sergilerlerse Metalist’e geçilip gruptan çıkamayabilirler. Yine de ben Olympiakos’tan kaliteli bir futbol bekliyorum, kadrosu hiç fena değil, seyircisini de hesaba katarsak başarılı olacaklardır.

Sonuç olarak maçları çok zevkli olacak bu grubun, mutlaka izlenmesi gerekiyor. Farklı karakterde 5 takımın mücadelesi her ne kadar tahmini zor olsa da sıralama tahminim Benfica-Galatasaray-Olympiakos-Metalist-Hertha şeklinde. Gerçekten tahmin yapmak cesaret istiyor bu grup hakkında. Tabii ki gönlümüz Galatasaray ile.