Haftanın beklenen maçı, içkiler çerezler hazırlanmış maç saati bekleniyor evlerde. Maçın başlamasıyla beraber oldukça zevkli bir mücadeleye tanık oluyoruz. Hakkında bol bol yazmak istediğim bir oyuncu, Alanzinho çıkıyor sahneye ve artık takıma uyum sağlamaya başladığının sinyalini veriyor. Hakikaten şahane bir maç çıkardı kendisi, umarım daha da iyi alışıp büyük işler yapar Trabzon’da. Daha sonra yine Alanzinho’ya yapılan faulün es geçildiği pozisyonun devamında Arda’nın harika pasını Baros ağlara gönderiyor ve durum 1-1. İlk yarının sonunda oldukça heyecanlı ve zevkli bir karşılaşma izlediğimizi düşünerek ikinci yarıyı beklemekteyiz.

İkinci yarının başlamasıyla beraber, garip bir gerginlik var taraftarlarda, bizim salon da geriliyor ilginç bir şekilde. O maç izleme isteği, yerini insanı kasan bir strese bırakıyor. Oyun sertleşmiş, hakem oyun üzerindeki hakimiyetini sağlamaya çalışıyor fakat özellikle Trabzonlu oyuncular çığrından çıkmak üzere. Her pozisyonda itiraz eden Gökhan Ünal hakemleri baskı altına almaya çalışıyor. Galatasaraylı taraftarlar ister istemez Hamburg maçını düşünmeye başladı, nasıl olsa bu maçın telafisi olur düşüncesi geçiyor içlerinden. Daha sonra Baros’un azmi ve Arda’nın fırsatçılığı ile Galatasaray bir gol daha buluyor ve bu dakikadan itibaren Lig Tv’den gelen Galatasaray tezahüratlarını baskın şekilde duyuyoruz. Arda Turan; bu yaşta bu tecrübeleri yaşayabilmiş bir futbolcu olarak takdir edilmesi gerekiyor. Yeşil sahalarda şımarık davrandığı, gece hayatını abarttığı iddia edilen dönemler oldu, medyamızın kötü niyetli adamları yıpratma çalışmalarında başarılı son yıllarda. Fakat o, tüm bunlara cevabını hep sahada vermeyi başardı, gerek rakipleri ve hakemler ile diyalogları, gerekse takındığı örnek tavırlarıyla iyi bir futbolcu olduğunu kanıtladı. Umarım onu daha fazla harcamaya çalışmazlar.

Galatasaray’ın golünden sonra kaybolan otorite ve daha da gerilen atmosfer eşliğinde oyun gittikçe sertleşmeye devam etti. Futbolun güzellikleri, yerini stresle izlediğimiz amansız bir mücadeleye bıraktı. Ve son 10 dakikaya girdiğimizde yine Alanzinho’nun harika asisti ile Colman De Sanctis’i bir kez daha üzdü. Bu maçta De Sanctis gerçekten çok iyi iş çıkardı, 2 golde de yapabileceği hiç bir şey yoktu ve yine haksız bir biçimde boynu bükük ayrıldı sahadan.

İki takım da galibiyeti hak etti diyebiliriz, fakat sonuç olarak iki takım da birbirini vurmuş oldu; zirvedeki rakiplerinin işine yarayacak bir skor ortaya çıktı. Ersun Yanal’ın tercihleri çok yerinde iken Bülent Korkmaz’ın değişikliklerini talihsiz buldum diyebilirim, özellikle artık bitmiş olan Ümit Karan dururken, sırf ortamı geriyor diye Baros’u oyundan çıkarması, onun yerine giren Yaser’in kırmızı kart görmesi ve bu genç oyuncunun da bu senelik sona ermesi çok kötü oldu. Milan Baros zaten cezalı duruma düşmüş, kırmızı kart görüp çıksa ne farkeder diyebiliyoruz, maç bitip olan olduktan sonra tabii.  Yine de sahada diri bir adam kalmış olacaktı iki adım koşamayan Ümit’in yerine. Ama sonuç olarak hem Baros hem de Yaser’i kaybetti Galatasaray, Arda da oyundan çıkmak zorunda kalınca, ileride top yapabilecek kimse kalmadı ve Galatasaray yarı sahasına gömülmeye mahkum oldu. Üstelik son dakikalarda hala maçı kazanabilme şansı var iken Serkan Kurtuluş gibi tecrübesiz bir defans oyuncusunu oyuna sokması ile maçın sonucunu tayin etti. Lincoln’ü oynatmaması konusuna hiç girmek istemiyorum, ama zaten maçın sonucu beklediğim gibi olduğu için de Bülent’e başarısız demem yerinde olmaz.

Bu maçın yıldızları ise Alanzinho ve Arda. İkisi de birer gol ve asist ile oynadılar, maç boyu seyirciye zevk verdiler. Her şeye rağmen güzel bir Pazar akşamı yaşattıkları için tebrik etmek gerekiyor iki takımı da. Rengarenk Trabzon seyircisini ve Avni Aker’de kendini gösteren Galatasaraylı taraftarları da kutluyorum.

Maçtan önce ısrarla söylediğim bir şey vardı. “Galatasaray temiz bir skorla kazanacak”. Her ne kadar Galatasaray kaybederse fena bir yenilgi alacağı gerçeği aklımdan çıkmasa da, öngörülerimde yanılmamış olmam beni mutlu etti. Ve ne yalan söyleyeyim aklımdan geçen “temiz skor” tanımının içinde bu kadar rahat alınacak bir galibiyet yoktu.

Aslında ilk 20 dakika Trabzonspor için büyük şanstı. Galatasaray daha maça alışamamıştı ve atılacak bir golün maçın ibresini tamamen Trabzonspor’a çevireceği anlamına geliyordu. Ama Trabzonspor’un son vuruşlardaki yeteneksizliği ve Skibbe’nin oynadığı Servet-Emre kumarının iyi tutması maçı Galatasaray lehine çevirdi. Üstüne üstlük Arda’nın 26. Dakikada attığı gol Trabzonspor’un disiplinini tamamen bozdu. Gerisi çorap söküğü…

Trabzonspor’un son 2 maçta yediği 4 gol de bunun habercisiydi aslına bakarsanız. Antalyaspor ve Konyaspor’dan yenilen 4 gol Song ve Egemen’in uyumunun bozulduğunu net olarak gösteriyordu. Tabi burada Trabzonspor kadronun neredeyse sıfırdan kurulmuş olduğu gerçeği var. Ersun Yanal’ın takımlarının klasik hastalığı ve düşüşe geçmesi Trabzonspor’da yaşanmaya başlamış gibi görünüyor. Doğal olarak bunu engellemek de Ersun Yanal’ın ellerinde.

Maçın ilginç bir yanı vardı ki, kasti olsun olmasın iki takımın da elle çok top oynamış olması. Maç bu nedenle kaç kez kesildi bilmiyorum ama; maçın skoruna etki etmesiyle, kartlara etki etmesiyle, maçın soğumasına neden olmasıyla çok önemli bir etmendi ki Bünyamin Gezer çok tevazü gösterdi bana göre.

Bir de Lincoln meselesi var. Bu adam ya kendini Türkiye Ligi’nin çok çok üzerinde bir futbolcu olarak görüyor, ya da GS’de oynamak istemiyor. Adam kartı olduğunu ve kırmızıyı göreceğini bile bile gidip köşe direğini söküyor, kırmızıyı görmeyince hemen sonraki pozisyonda kolunu uzatıp kırmızıyı görüyor. Bir de herkesin ağzında refleks olarak elini uzattı davası var. Yahu bir futbolcu nasıl refleks olarak kırmızı kart görebilir? Havadan gelen top olsa hadi uzanamadı elini uzattı diyeceğim. Bomboş pozisyon. Top havadan gelmiyor, omuz boyu uzatılan bir el ve buz gibi görülen bir kırmızı kart var. İstediği kadar özür dilesin, affedilecek bir hareket değildir bu bana göre. Ama yıldız oyuncu şımarıklığı diz boyu, teknik heyet de biraz alttan alıyor gibi.

Sabri’yi unutmamak gerek. Sakatlığı geçtiğinden beri milli takımda ve GS’de fırtınalar estiriyor. Rakip takımın sol kanadını ileri-geri durmaksızın enerjisiyle acayip rahatsız ediyor ve hataya zorluyor. Sonuç olarak da ortaya penaltıya maruz kaldığı pozisyon gibi pozisyonlar çıkıyor.

Arda da Kewell’la iki kanadı çapraz kullanarak sol kanatta yerini bulduğundan mıdır bilinmez inanılmaz bir maç çıkardı ve takımının galibiyete ulaşmasında en önemli rollerden birini üstlendi. Burada dikkat edilmesi gereken noktaysa; Kewell’ın da Arda’nın da sağ kanada geçtiklerinde etkilerini kaybetmeleri. Skibbe’nin bundan sonra sol kanatta kadro seçimine çok dikkat etmesi gerekiyor.

Bugün Trabzonspor kötüydü evet. Ama bu yolda Galatasaray’ın katkısı da inanılmazdı. Durmadan yapılan pas alışverişleri, hiç bitmeyen pres de Trabzonspor’un bitmesindeki büyük etkenlerdi.

Galatasaray umarım bugünkü oyununu Olympiakos maçına yansıtabilir de, eski günleri canlı canlı yaşama şansını tekrar elde edebiliriz.

Yıllardır kaliteli bir Trabzonspor’a hasret kalmıştık, bu sezon yapılan rekor sayıda transferler ve Ersun Yanal’ın her takımda yaptığı hızlı başlangıcıyla iyi bir hava yakaladı taraftarlar. Gerçekten izlemesi zevkli bir takım oldu. İstanbul dışından bir takımın başarılı olması beni hep mutlu ediyor. Ayrıca artık sahalarda Ersun Yanal tarzı teknik direktörleri daha çok görmek istediğimden Trabzon’un bu sezon başarılı olmasını umuyorum. Gerçi bir takımın bir sezonda bu kadar çok transfer yapıp yeni bir teknik adamla başarılı olması mucize gibi geliyor kulağa, fakat Trabzon çok iyi bir başlangıç yaptı ve devamını getirebilecek kapasitede.

Ersun Yanal, çoğu futboldan gelme ve sadece futbolculuklarından yaptıkları primlerle, yetersiz teknik bilgileriyle takımların başına getirilen teknik direktörlerimizden ziyade kendine has sistematik çalışmalarıyla başarıyı çabuk yakalıyor, gittiği her kulüpte yönetimin vizyonunu genişletiyor. Bu yönden takdir ettiğim, gerçekten bu işi yapmak için teknik direktör olmuş bir isim.

Eskiden 1. ligde oynamış futbolcular hakem olmak istediklerinde doğrudan klasmana yerleştirilirlerdi, bir dönem hakemliğimiz bu şekilde ilerledi. Şimdi ise eğitimini almadan hakem olabilmek imkansız, hele ki üst klasman hakemliğine kadar yükselebilmek, gerçekten iyi olmayı gerektiriyor. Ben hakemlerimizin geçtiği aşamaları artık teknik direktörlerimizin de geçmesini istiyorum. Yani Ertuğrul Sağlam gibi bir yandan teknik direktörlük kursuna gidip bir yandan da takım çalıştıran adamlar görmek üzüyor açıkçası. Tabii Ertuğrul hocanın başarısızlığı veya yetersizliği açısından söylemiyorum bunu ama, eminim ki bu konuda yeterli tecrübeyi kazanıp Beşiktaş’a gelseydi daha başarılı olurdu. Bir zamanki Oğuz gibi, Rıdvan gibi.

Galatasaray cephesine göz attığımızda, yeniden efsane bir kadro toparlanmış olduğunu görüyoruz fakat, bu kez müthiş bir uyum sorunu yaşanıyor. Takımın yapısı çok büyük oranda değişti ve henüz oyuncular birbirlerine tam hakim olamamış. Bu kadro için söylenebilecek çok şey yok, gerçekten çok kaliteli isimler var ve büyük başarı bekleniyor doğal olarak. Aslında başarıların yakın olduğu görülebiliyor fakat taraftarın, yönetimin ve futbolcuların sabretmesi gerek. Özellikle de önemli maçlarda alacakları galibiyetler çok büyük moral ve güven sağlayacaktır.

Kanımca sezonun ilk yarısının en zor maçına çıkıyor Galatasaray, kendi evinde olmasına rağmen. Formda, ateşli, başarıya aç ve iyi oynayan bordo mavililer, diğer iki büyük takımdan daha zorlu bir rakip olacaktır Galatasaray’a. Sarı kırmızılı takım ise normal şartlarda Trabzon’u yenebilecek güçte fakat maçın sonucunu kestirmek gerçekten çok zor. Galatasaray’ın defansif problemleri fakat kuvvetli bir hücumu var, Trabzon’un iyi bir defansı var ancak ataklarda problem yaşıyorlar. Bildiğim tek şey ise bu iki zıt takımın maçının seyir zevkinin bol olacağı. İyi olan kazanır umarım.